mehmet Türkmen şiirleri

[mehmetturkmen]

iki bahar sonrası   

                       Deniz’e

D.
Kelepçesiz kalkarken ellerim semaya
Aşkla okunmuş her duadan sonra
Dilimdeki bu âmin sana

Sarmaşıklarla ör[t]ülmüş surlar
Nemlenince gizli gizli
Sevda üstüne yazılmış tüm şarkılar sana

E.
Kalbimdeki bu ritimsiz dalga gözlerinden kalma
Merdivenlerden inerken basamak basamak
Islığımda ağır beste
                        ‘şimdi uzaklardasın’
Yüzümde durur zoraki bir sadaka… 

N.
Akşamüzeri vitrin önlerinde
Bir kuru bankta bulur mavi yeşil gözlü kediler
Yankılanır kulağımda Akdeniz rüzgârı sesin

Şizofren yelkovan on ikiyi geçti
Sokak lambasıyla titriyorum
Uy(u)sam, yüzüme ay[!] düşer

Yıldızlarımı örttü
Gökyüzünün kadrolu memuru bulutlar
Aynalarda yar ko(r)kusu

Gözlerine hüzün doğmuş bir çocuğun
Tablosu gibi nemli duruyor yanımda gri bulutlar

İ.
Duvardaki arabesk afişlere benzerken yüzüm
Asma kilitle pas tutup
Yosun bedeninden öpen bir ruhtur gölgem

Papatya falı bakar gibi yoldum
Aynı safa çiçeğinin turuncu kanatlarını

Z.
Dudağımdaki ney’le nefes verirken
Dilinden çıkan bu melalet nedir
Teyemmüm aldığım elimde gül acısı

Kararmış taşlarına sığındığım bu limanda
Gemici düğümümü çözüp abis karanlığında
Bir gece ceza olsun diye hapseden deniz

Satsaydın bir köle pazarında
Ruhsatsız yolcu benzetmesiyle iki bahar sonrasında

mehmet türkmen

[recep memis]

şizo freni patlasın yel kovan saatlerin
bi tem muz yüzümüze im bat sın deniz
ruh sat  sın be tenlere lacivert yaşanılan
al batros kan adını tozutsun pembe
yürekleri a tan vakti martı çığlıklarının
y ellerinden öpelim be terli sevdaları
kov an lamaz arı gibi ar sızlayalım
gelinciğin kırmızısı menekşenin moruna
armağan olsun bugün
atlasa yazılmış bu nilüfer bakışını
dalgakıran çalkasından saklasın deniz