AYDAN YALÇIN ŞİİRLERİ

[Şeyda GÜNEŞ]

Aydan YALÇIN'dan güzel bir şiir okudum. Teşekkürler...

[Hakan Kartal]

Sevgili Aydan Yalçın hoş geldiniz. Merhaba.

[sedef Kandemir]

Şiirle özgür yangınlarda...

Cesur Kız nerelerdesiniz?

Sevgiler Aydancığım.

[Sahra]

çağrı ...
                                 
                  şehvet bize köksüz doğmuş çiçeklerden toplarken
                     damarlarımızda akan kan neden mırıldanır
                                                                         
                                                                   Balzac


atlarla gel
                                     gizli deniziyim
                                     sana uyanan sabahın


                                    delinsin kozası
                                    aşkı tazelensin baharın

atlarla gel     
                                    bir çift yunus olalım
                                    tutuşsun denizin kanı


                                   mezara seslensin yaşam
                                   uykusu dağılsın toprağın

atlarla gel
                                   nasırına basalım gecenin
                                   ince bir çığlıkla uyansın sabah
                                           
                               
                                   susuz çiçekler serp yatağına
                                   uyansın cennetten kovulmuş kadın

 atlarla gel
                            bütün güvercinlerimle bekliyor olacağım ...

[Nisa NUR]

Aydan YALÇIN şiirlerindeki ilerleme grafiği son birkaç yıldır oldukça yüksek seyrediyor. Devamını bekler, başarılar dilerim.

[Şeyda GÜNEŞ]

"çağrı" Aydan YALÇIN'ın "Aşkence" adlı kitabındaki şiirlerden biçem ve ses olarak farklılıklar taşıyor. Şairin sözle cebelleşmesi şiir adına bir artı.

[Sahra]

bir üç harf hikayesi

                        kimse gelmedi bu gün ve çok az öldüm bu ikindi
                                                                             Cesar Vallejo

1.
 dağ derinlerinden seslendi bana
 acı sularda boğulan; sessiz
 çiçeklerden söz etti

 toprağına ve dalına küskün
 sessiz çiçeklerden

 doğanın sustuğu, ateşböceklerinin
 konuştuğu an’dı

2.
 gelirdin; dillenirdi her şey seninle
 ısınırdı, çoğalırdı
 bir çocuk doğardı usuldan
 severdik; aşklardık
 üç harf koyardık adını

 birden susardı her şey
 zaman; saat; an
 ve esince bir rüzgar biz tarafından
 coşardı suları ırmakların

 dokunmanın bütün elbiselerine dolardık

3.
 sen istedin ki her şey sürüp gitsin
 toprağımızda plastik çiçekler bitsin
 oysa bilirsin ki konuşmalıdır çiçekler
 şarkı söylemelidir, gülmelidir, hatta ağlamalıdır
 canlı olmalıdır; sen gibi ben gibi
 
 yaban incirleri gibi hür
 yağmur ormanları gibi gür

 çekirdek büyütmelidir içlerinde bir ömür
 
 4.
   ah! kaç ömrü yok saydı içimizdeki uzak
   ve ellerindeki sıcaklığı soğutup bir sabah
   yüreğini dürdün, dilini kilitledin
   kırılgan gözlerini koyup cebine
   sarı bir sessizliğe bürünüp gittin

5.
  şimdi; ince, ağır bir yağmur bulutusun gözlerimde gizlenen
  çoktan soyundu yeşilini penceremde fesleğen
  kokun bile kalmadı; bir sonbahar rüzgarına takıldı gitti

  susuyorum; anladım; üç harf bitti ...

Aydan Yalçın

[recep memis]

ÇAĞR/IŞIRDI AŞK ÖNCE

artarabat'ta-n'akış
ot/man'i'ler söylenilen aşk
bakırçay'a isyan bu dem
huruf düşmüş aydan yüze
he lal bu vurgu'n

bir zülüf ten  kıl kalem

içtim şiir dil bil meze'm
alfabeye başka ne sorulur ki:

elif
lam
lam
elif
he

[Sahra]

İkinci Yeni Bahar

Gecikmiş bir çağrıya ses verip hemen
İndi cam kafesinin kırılan teleğinden
Islak bir tüyün ağırlaşan hafifliğiyle
Bir eve girdi kadın
Ölü suların kırılmış teknesinden

Bir baykuş ki tünemiş saçlarına gecenin
Ne kadar yalnızdı ev
Ağır gölgesinde kentin

Odaların tozlu ve miskin gözlerinde
Gezinince bir zaman
İnce ince yaktı genzini bacasız duman
Karşısında gözü yaşlı bir perde
İnliyordu durmadan kırılmış bir kornişte

Sonra ansızın pencereyi zorlayan
Bir ışık dokundu gözlerine, inatçı

Açtı perdeleri kadın, sonuna kadar açtı
Yetinmedi pencereyi de açtı
Kırmızı gülüşlü bir sardunya dikip saksıya
Ellerini, alnını, düşlerini bile açtı

Ve evi baştan sona
Yaşlı, köpüklü bir denizle yıkadı

Uyandı korkunç yalnızlığından ev
Tane gülüşlü bir bebek gibi uyandı

Duvarda çoktan eğik o boş çerçeve
Hüzünlü bir neşeyle gülümsedi
İçinin oyuk o derin boşluğuna
Kadını yerleştirdi

Sesinin yırtıklarını özenle dikti kadın
Tek tek dikenlerini çıkardı yatağın
Eşit kuşlar nakışlayıp yastıklara
Suyunu silkeledi çarşafın

Nihayet yakalamıştı işte
Kararsız bir papatyanın
Bilmem kaçıncı yaprağında aşkı

Duru bir suyla silip alnındaki yazgıyı
Gözlerinde uyuyan rüya ile baktı

Bir adam diledi, derinden
Sabahlarını tek ciğerle soluyacağı bir adam

Bir adam ki
Bakışı dağ
Elleri erguvan…
                                                 
                                                                   Sincan İstasyonu Ocak Sayısı

[Sahra]

Sevgili Aydan "İkinci Yeni Bahar" isimli güzelim şiirinizi dergide de okumuştuk, buraya ilave etmeniz de yerinde olmuş. Bir de, şiirlerinizi kendi sayfanıza eklerseniz, her şiir için ayrı bir sayfa açmazsanız iyi olur. Ben bu şiirinizi kendi sayfanıza aktardım, diğerini sildim...

Sahra MAVİ

[Berrak BEHRAMOĞLU]

Ben görmeyeli iyi şairler gelmiş buralara...