Roni (aydınlık) Şiirler...

[roniya]

Üfledim çığlığımın mumlarını


Hüzünlü karanlık gece(ler)de
Aşkın acısını giyinen
İki ölü bedendik yan yana
Ne sen biliyordun ne de ben...
Aramızdaki yakın ırağı çıplak kalmıştı
Ve biz sadece susmayı soyunuyorduk...

Umursamaz günceler takviminde
Sessizce içime akıtıyordum umutlarımı
Ağzımda nikotin mayhoşluğu
Nöbetindeydim geliş(ler)inin...

Kalbim gidişlerinin aşinası olmuştu
Hiçbir acı yabancısı değildi artık.
Nefesim uzun zamandır hiçlik kokuyordu.
Bilinmezlik aynada yüzümdü bil(in)miyordu...

Sadece unut(ul)malar vardı hediye paketlerimde
Bir yaş daha eski(ti)yordum ömrümden,
Umurum da değildi büyümeler...
Şimdi suskunluğumu konuşuyorum kalabalıklara

Ve yalnızlığım
Sınır ötesi savaşlarda kurşun sesi çığlığında eskiyordu...


esra mayda...

[Şeyda GÜNEŞ]

Nerede güzel bir şiir okusam kıskanırım. Bu kıskanma iyidir. Yeni şiirlere kışkırtır beni. Ve tutamam kendimi güzel olana güzel derim, dilimin dizginlerini çözerim. Böyle olmalı. Yooo, korkmamalı "vay, bunların yaptığı da birbirlerini coşturmak" tarzındaki yanlış eleştirilerden... İyi olanı övmek haktır. Sağlam şairlerle taışıyorum ya, değmeyin keyfime.

Hoşgeldin Esra.

Şeyda GÜNEŞ

[YeldaKaratas]

Ve büyük yalnızlığın sesi... Sevgili Esra'nın dizeleri... Sağlam ve çok derin...
Şiir uyanıyor mu buralarda yeniden:)))

[roniya]

uyandım yalnızlığımın uykusundan ellerinde yelda ablam...

[roniya]

İLK GİDENİMİN YANSIMASI  BU GÜNÜME


Kalbim hazan döküntüsü ağlıyor kimse bilmiyor.
Yüzüm uzun zamandır gülmeleri sadece anımsatıyor kimse görmüyor.
Oysa ben bu geçirdiğim zamanlara kaç yüz yansıttım
Oysa ben bu geçirdiğim yıllarda kaç ömür uzattım yarınlara kimse anlamıyor.
Ve ben kaç an nefes aldım görmeyenlerim için bilmeyenlerim için
Duymayanlarım için tahmin bile edilemiyor...
Meçhulündeyim bu çıkmazın.
Sadece bir umut tacirinin, arta kalanıyım farkında olduklarımla.
Yetemiyorum artık hiçbir yüreğe
Ve hiçbir yarına uyanacak uykum kalmadı.
Ölmüşüm!
Gömülmesi unutulmuş ceset gibi.
Toplu bir mezar içinde belki ruhum
Ya da bir denize kapılmış okyanus dibinde kokuyorum mesela 2 gün önce
Cizre’de panzer altında kaldı ruhum, ruhum 16 yaşındaydı çocuk kokuyordum.
Mesela 4yıl önce evimin önünde yaşımdan çok kurşuna geldi ruhum, ruhum oyun oynamak kokuyordu.
12 yıl önce beynime bir darp izi aldım bir spor salonunda orda kanla aktı ruhum, ruhum işimi mücadele için yapmak kokuyordu.
1 yıl önce fikirlerimi kâğıda döktüğüm binanın önünde beyninden vuruldu ruhum, ruhum artık ermeni kokuyor.
Tükenişindeyim bu kaosun.
Yaşımda olan genç kızları düşünüyorum şu an ne güzel hayalleri vardır ne güzel anıları beklentileri...
Oysa ben
Amaçsız olmamanın
İyi bir dinleyici olmanın anlayanı olmanın etrafımdakilerin dünyamın acılarının tanığı oluşumun mutlusuyum.
Susmalarımın kendimi ifade edememenin duygusallığımın hüzün bazıyım.
İçimde büyüyen umutlarımın sürprizlerle hayatımda yer almalarının gülüşündeyim.
Gerçekleşmeyen beklentilerimin çiçek açmamasının tohumsuzluğundayım
Büyüyemiyorum hiçbir umuda.
Ne güneşler doğuyor yüreğime yinede yetmiyor aydınlıkları
Ne sulara boğuyorlar sevgilerimi, hislerimi, tutkularımı, arzularımı
Yinede gözlerim dışarıda kalıyor.
Hala görüyorum batsam da tüm çirkeflikleri
Tüm terk edişleri
Tüm ihanetleri, tüm savaşları, tüm ölümleri...
Lise yıllarımın küçük kızı Esra aklıma gelmez oluyor umutları, hayalleri, yaşadıkları silikleşiyor anılar albümümde.
Hep aklımda erken gidenlerin ölüm tarihleri
Haksız yere öldürülenlerin ölüm tarihleri
Çıkarlar uğruna katledilen insanların ölüm anları...
Oysa bugün sevgililer günüymüş
Bugün bana hiç bir şey anımsatmıyor üzülsem mi ya da gurur mu duysam kendimle bilmiyorum
Sevdiğine zorunlu meta alma günü.
Belki param yok ama bugün almalıyım ona bir şey diye kendimi zorlama günü.
Yıl 1995 belki daha öncesi
Hatırlamıyorum
Çünkü diyorum ki günceme ne kadar çok vakit sayarsam ne kadar tarih bilirsem o kadar çok gittiğini bileceğim
Beni yormasından korkuyorum gittiğin yılı bilmemek en güzeli geldiğin yılı da
Çünkü ben hala ilk sevdiğimden kalanım.
Hala ilk öpüşün kızarıklığı var yanaklarımda.
O zamanlar sevgililer gününü bilmiyorum duymamışım.
Bir sevdiğim var ama haberi yok
Herkesin o yaşlarda başına gelen platonik vurgunlardaydım bende.
Her akşam evimize gelen güzel yüzlü, kişiliğine hayran olduğum bir gençti.
En çok mücadelesine duyduğu aşka âşıktım. Kim bilir belki ona benzemek için onu seviyordum.
Ömrümün son aşkı gibi geliyordu bana okulda sıramın üstünde ismi yazıyordu ve birlikte dinlediğimiz tüm yavuz Bingöl türkü sözleri.
18 yaşıma girdiğimde yanımda bir tek o vardı günlüğüme şunları yazmıştı
“doğum günün kutlu olsun mutlu ol senelerce
Sana boncuktan kuş yaptım konacak pencerene
Karakollar beni alır sorgular gecelerce
Hiç bekleme belki gelmem gelemem senelerce” ( Ahmet kaya )
Hala saklıyorum o günlüğümü her doğum günümde bu türküyü dinleyip gülümsüyorum çocukluğuma, çocukta olsam hissettiğim ilk gerçek aşka.
Çünkü ben hiç kavuşamadığımdan kalanım aşka.
Yıllar geçmiş olsa da.
Büyüdüm
Yüzümde kırışıklıklar var ve ilk onu gören ondan sonrasını göremeyen gözlerim
Benim en kötü tanığım
Çünkü ben unutamadığımdan kalanım aşka.
Ondan bana kaldı her şeyi çok ayrıntıları ile benimseme tutkusu, hiç unutmam sabahlara kadar konuşurlardı ülkenin durumu hakkında kendimi büyük bir devlet adamı gibi görmek isterdim bu ülkeyi düzene sokmak sorunsuz hale getirmek.
Ki
O sevinsin mutlu olsun
Sadece hüzünbaz bir şair adayı oldum bugüne.
Devrimim şiirden yana olacak bir gün olacaksa.
Bugün sevgililer günü kaç elele gezdi bugün kaç yürek birbiri için attı bilinmez.
Ben hiç aklına bile gelmediğim ilk aşka bir günce daha yazdım.
Her doğum günümde ona şiirler yazarım benden gelecek en büyük hediyede budur sevgililer gününde.
Çünkü ben ilk gidenimden kalanım aşka.
Yarımıyım bu duyguların eksiğindeyim hala.



esra mayda...

[yaprakunvar]

Merhaba hoş geldiniz...

[Araf]

Çünkü ben ilk gidenimden kalanım aşka.
Yarımıyım bu duyguların eksiğindeyim hala.


yarım kalmak tepe taklak yuvarlanmak
dizlerini eski günlerin anısına bilerek kanatmak
inadına ağlamak,inadına gülmek
susmak! avazı çıktıpı kadar susmak...

Esra mayda yaşanmışıklara sus/amışsın sus/ma...

[roniya]

((ARAF'TA KALIŞIM 1 ))


YASAKLIYOR(D)UM SENLİ YAN(MA)LARIMI


Çala kalem bir resimde gözyaşlarımı sildim az önce...
Nefesimin buğusu penceremde ismini yazıyordu oysa...
Sağırı oluyordum imkânsızlığın o an.
Görmezi oluyordum gidişinin...
Ayak izlerinden yokluğunun izdüşümüne esir düşüyordu gözyaşlarım
İşte o zaman
Azalmandan korkup, gülümsüyordum bilmiyor(um)a

Karalama kâğıtlarından senleri sildim bir an...
Gerçekliğin umuttan kapılarıma geliş tokmaklarını vuruyordu oysa...
Anlamazı oluyordum susmalarım(ız)ın o an.
Bilmezi oluyordum yangınımın...
Yüzümde kalan gölgene el sürüyordu sende kalışım
İşte o zaman
Kendim(iz)den korkup, yasaklıyordum senli yan(ma)larımı.


Araf’ta kalan roni cümleleri...

02.01

İstanbul...

Gecenin yarısından cayalı epey olmuşluğuyla düştüm yine sana, tutma... Düşeyim yollarına...

18.12.08

[ayse]

"an"lar değil mi "an"layan en çok halimizi

[roniya]

"an"lar değil mi "an"layan en çok halimizi

hep an'lar da kalır zaten en mutlu halimiz...[/i][/color]

[recep memis]

AY/MAYA

sana düş/düğüm yerde
bak/kalmışım
tut satarmışım vermeyesiye
gece yarığı uçurumlar
gözbebeği yerine
ger/çek beni o/karlara
kardelenler gülüm/sesin
sabah yazanlarımı
dökülsün sütleğenlere
ay/mayayım

[roniya]

AY/MAYA

sana düş/düğüm yerde
bak/kalmışım
tut satarmışım vermeyesiye
gece yarığı uçurumlar
gözbebeği yerine
ger/çek beni o/karlara
kardelenler gülüm/sesin
sabah yazanlarımı
dökülsün sütleğenlere
ay/mayayım

çok teşekkür ederim sayfama kattığınız değer için...[/i][/color]

[TayyibeAtay]

"çocuk kokuyordum."

))))

kızımın bir sözünü hatırladım..daha üç yaşındaydı ve şöyle demişti: "anne!..sen anne kokuyorsun.."))o yaşta nasıl keşfetmişti bunu,hâlâ şaşarım...

ve şairler "çocuk kokar" hepten...sen de öyle sevgili Esra...

kutluyorum,sevgiyle....

[roniya]

"çocuk kokuyordum."

Smiley))))

kızımın bir sözünü hatırladım..daha üç yaşındaydı ve şöyle demişti: "anne!..sen anne kokuyorsun.."Smiley))o yaşta nasıl keşfetmişti bunu,hâlâ şaşarım...

ve şairler "çocuk kokar" hepten...sen de öyle sevgili Esra...

kutluyorum,sevgiyle....

çok teşekkür ederim size...içtenliğinize...

[roniya]

YOKLUĞUNA YANSIDI BENLİĞİM

Ömür tükenirken ölmeden yitenlerin yasını tutan yüreğim mezar başı soğukluğunda..
İçim üşüyor, yüreğimi acıttığın vakitleri özler oldum içime düşürdüğün acı ateşleri...
Arada iki yabancı gibi karşılaşıyoruz.
Herkesi bana benzettiğini görüyorum: “sen osun, sensin değil mi?” ile başlayan sorularla çarpışıyorum.
Adı nefret bile olamayan bir kötülük büyüyor sana yüreğimde.
Üşümelerim bundan olmasın?

Bugünüm yarınına koşarken
Ben gidenimin yolunda zift kadar kara günlerimle yarınlarıma küsüyorum.
Bir saat sonram faili...
Geleceğinde...
Göreceğimde...

Hani kahkahalarımız vardı şimdi hıçkırığa ayna olan.
Hani gülüşlerimiz vardı şimdi gözyaşıma ayna olan.
Hani sevdamız vardı şimdi sebepsiz bir gidişe sığınak olan.
Adı gitmek bile olamayan bir gelme büyüyor sana yolumda.
Bekleyişim bundan olmasın?


Böyle sorgularken yaşamımı anladım ki
Koca bir yalanın içinde kendi gerçekliğime vurulmuşum.
Baktığım her aynada göz bebeklerimin içinde gördüğüm sadece kendime yarattığım kahramanımın suretiymiş.
Bana ilkinden beri bana en başından bir tek gerçeği gösteren baktığım aynaymış.
Tek dürüstlüğümmüş.

Vuslatı yok artık sana gelmelerimin.
Şimdi giderim, kalır boş yerim gözlerine vurgun ve bilirim ki gitmelerim tekrar sana gelebilmeler saklar içimde...
Ne zaman kendime yansısam yüzünü bulurum gözümde,
Şimdi susarım, ses verişine hasret beklerim ve bilirim ki koca sessizliğim sana haykırışlar saklar içimde...

03.03.2008

 İstanbul tutanakları...


ESRA MAYDA ( roniya )