şiirlerim / Mehmet Saim

[mehmet saim]

kimse

acıtılmış zamanlardır elimizde kalan
aşk sonrası öfkeli kırık
bir çocuk yüzünde
kocaman gülümseyen umut
sen benim yalnızlığımsın
yalınayak koştuğum

acıtılmış zamanlardır elimizde kalan
kapılardan kapılara bir gölgeyi sürükler ölüm
öylesine bir sevinç için bile
vaktimiz yok anlamaya sevmeye
sen benim yalnızlığımsın
tırnağımla kazıdığım yokluğun

acıtılmış zamanlardır elimizde kalan
çok uzak bir yakınlık
şimdi nerden başlamalı bu ömre
eyvahların gölgesinde
şimdi nasıl sarılmalı yeniden
sen benim yalnızlığımsın
sonraya biçimlenmiş boşluğum

acıtılmış bir zamandır ayrılık
mevsimlere dönüşürüz yalan bu
ağlayan heykellere
yosunlu bekleyişe
sokaklarda kimselere
susmalara boşverlere vazgeçişe
senden bana kalan anılara dönüşürüz
hayat bu



aralık 2008


bir sevdanın şiiri
               �sözcüklerin efendisine�
bu gece kar ayrılığa yağdı
onu ellerinle yaptın geceden
sobanın üstüne portakal kabuğu koyduk
ahududu sevinçler
bir akşam ay ışığı kopardık komşu bahçeden
bir akşam uzak bir ülke
bir akşam çamurlu  sokaklar     
eve dönüşümüzden

hırçın bir ağlamakla camları kırdık
kanadıkça esmer gülüşü kız kardeşinin
ona bir gelinlik yaptın ten renginden
uzunca bir yoldu kılıcını kara sapladın
dönüp baktın yüzüme
konuşmadın
ben neden anladım sustuklarını
nasıl da tanıdım kederini
dokunmadım sesine gülüşündü tülden
korkma bile demedin zamandan yoğundu renkler
şiirindi ilikledim sesime
dokunuşundu bedensizce çırpınan
kimsesiz yanılgılarla uyandık
korkmuştuk ihanetimden

soyut gülüşünü sakladım gençliğimden
ayrıksı bir umuttun nasıl da eskiden
bir gezgin halin vardı bir erkek cesaretin
bembeyaz yolumdun adımlanmamış
bir de çaresiz gidişin vardı
onu ellerinle yaptın geceden
yaralanmamış bir öpüştün
bir savaşçı haklı bir direnişten

bir kavuşmak ki canda ölüm kuytusu
bir kız çocuğu boşuna kızlığıyla
bir erkek her yeri diken izi
sevişmek bir aldatmanın
acımışlığıyla
sevişmek kanar gibi gövdesinde
umutsuzluğun
döne döne kül olup yanmaların eşiğinde

bakışını bırakmıştın
sabahtı dündü hiçlikti
bedeninde gözyaşımdı terindi
kucağında sürükledin ölümdü
ben yırtıldım siyah beyaz resimdi
akan  boşluktu ellerimden
nasılda anlamadın karanlığımı
bir yitirilmiş sözcüktüm
yürüdün geçtin sonraya
kırıldım anlarla ardında
infazımı yazdın suya sevdamdı

ocak 2009


adını koymadığın  şiir

keşke bir akşamüstün olsaydı
biraz pastoral biraz gümüşsü
başucuma koysaydın
sözcükler birer çocuk
yüreğin sonsuzca mavi
ikimiz de olsaydık

yalansız yeminlerin olsaydı
insana doğaya aşka sunulmuş
çekip giden bahara
sonra ve sonsuzca
ölüm gibi dağılsaydık

saçlarımı yeniden örerdim belki
bir şiir susardım belki
hiç durmadan ağlardım ya da
her şeye gülerdim belki
ikimiz de olsaydık


aralık 2008











 

[Transferci]

Sayın 'Mehmet Saim' , hoş geldiniz... Şiirlerinizi aynı forum içinde ama ayrı ileti boşlukları açarak (her bir ürün için yanıtla butonundan basarak) yayımlayabilirsiniz.

Ürünlerinizin altına gerçek adınız, soyadınızı yazmanızın önemli olduğu anımsatmasıyla, kolay gelsin.

[mehmet saim]

merhaba...
acaba gerçek adımı neden yazmalıyım?

[Transferci]

Sayın 'Mehmet Saim', gerçek adınızla soyadınızı e-posta adresimize bildirmiştiniz... Ürünlerinizin altına mührünüzü vurmanızın öncelikle sizin yararınıza olacağına inanıyoruz. Yine de takdiri size bırakıyoruz...

[Sanat Dedektifi]

Bu şiirler naif imgelerle bezenmiş. Akıcı bir dil hakim. Lirik ve duygucoşumcu. Aşka el sallayan izlek kuşatması var. Ancak geçmiş şiir ikliminden renkleri de uhdesinde barındırmakta, öykünmeci bir hava da dolaşıyor dizelerde, özgün olduğunu söyleyebilmemiz için kendimizi zorlamamız gerekmekte. Şunu da belirtmeden geçemem, şairde özgünlüğü kotaracak kumaş fazlasıyla var, öyle gözüküyor buradan bakınca.

Hoşgeldiniz. Şiirle.

Zehra YENİCE

[mehmet saim]

Yorumlarınız için teşekkürler; Zehra Yenice...
Saygılar...

[Bünyamin Durali]

Mehmet Saim'in şiir(ler)indeki samimiyete dikkat edelim. Buradaki samimiyet sözcüğünü, şiirsel'in kılcallarına değin sindirilmiş; kaldırıldığında ise, şiirsel'in estetik ağırlığını azaltacak, hakikaten çok etkili bir öge olarak kullanıyorum. Câri şiir ortamımızda eksikliği kuvvetle hissedilen bir özgecilik. Şiiri kıvamlandıran, mecrasına yakıştıran, nerdeyse "karşılık beklemeksizin" ama "iç patlamalar"la serimlenen bir "kalenderlik" gibi biraz da.

Gelenek'ten, mukallitliğe düşmeden yararlanan, onu çağcıl bireşimlere eriştiren, etkileyiciliği derinlere nüfuz eden bir şiirsel harita açılıyor karşımızda.

[mehmet saim]

Değerli yorumlarınız için teşekkürler,
sayın Bünyamin Durali...

[mehmet saim]

Sedef*


sen de çocuktun bu aşkta
yitirdin yolunu
yaralı kuş vurdu dallara sesin
mavi serinliğinde toprağın ve suyun
yüzyıllarca bekledin
her umudun baş uncunda
küf kokulu yasemin

bekledin beyaz teninde kadının
soyut bir resimdin
içi oyulmuş yüzü solgun
mutfak balkonundan silkeledi yazgısını
sevdi sevdiğin çizgiyi yanılgıyı
getirdi kendisiyle
kristal boşluğundan geçmişin

saçları uzamayan çocuk
kayalara değmeden aktın içimden
gün yüzlü kelebekler saçılınca gülüşünden
serpti yüzüne tenini
aynaya döktü güzelliğini
yoruldu beklemekten kadın
sedef oldu gelmedin



*(şairin şiir kitabından)

[Şeyda GÜNEŞ]

Hoşgeldiniz, nice paylaşımlara.

Şeyda GÜNEŞ

[mehmet saim]

Değerli Şeyda Güneş;
Misafirğerverliğiniz için sonsuz teşekkürler.
Aslında sizin bu hoşgeldiniz bana bir bahane oldu.
Sanal ortama karşı son derece özenli davranmayı ilke edinmiş
biri olarak niyetim tamamen şiire ya da genel anlamda edebiyata katkıdır.
Bu anlamda bana yapılacak her türlü katkı da sonuna kadar kabülümdür.
Şimdiden yanlış anlaşılmak gibi bir akıma kapılmak üzücü oldu tabii.
Yazmanın hele ki şiirin ne zorlu bir süreç olduğunu bilmek
herkesin emeğine sonsuz bir saygıyı zorunlu kılar.
Bu saygıdan sonuna kadar nasiplenmiş olduğum baştan bilinirse
iyi niyetim kavranır belki de...
Ben de düzeyli, iyi niyetli, şiirli paylaşımlara diyorum...

[mehmet saim]

ölmek süreci


bir ölmek sürecidir senle ben
elleri ceplerinde başı önünde
yepyeni bir sözcüktür aşk her şiirde
girer imgeye kadınca gülümser

bu ölmelerden yaptım heykellerini
yağmurun bir an’ı evrene akan
kucakladım serptiğin fırtınayı
siyah beyaz papatyalara çekimser

kıyısında isyanlar gizlediğim
yanılgıdır gençliğim aldırmaz
her vapurla ağlayınca sen
şehrin alnına gülüşünü çizer

incecik bir sızıyı üfledikçe soluğun
bu ölmek sürecinde
damla damla karıştıkça benliğime sen
benim zavallı insancıl öfkem
pencerene bir ayrılık resmi çiviler



ocak 2009

[Sanat Dedektifi]

Mehmet SAİM şiirlerinde insanı sarmalayan sıcak bir dil var, bunu önemsiyorum. O, imgeci şiirle yalınlığı elele tutuşturmuş görünüyor. Bu, sıradan okuru da günümüz şiirine çekebilmek açısından yerinde bir yönelseme mi acaba, diye düşünüyorum.
Şiirin yapılan bir şey olduğuna dair savlar ortaya koyan modernist şairlerin aksine, şiirin bir masa başı çalışması olamayacağını söyleyen Metin DEMİRTAŞ, Attila İLHAN gibi şairlerin söylediklerine katılır bir duruş hissediyorum SAİM'de.


Zehra YENİCE

[yaprakunvar]

Eski bir dost sesi gibi şiirlerinizin sesi.Hoş geldiniz...saygıyla...

[zeyno]

Hoşgeldiniz Mehmet Saim, şiirle.