İSMAİL TÜRKMEN'DEN OZANCA ŞİİRLER ve ÖZGÜR KOŞUKLAR

[Ismailturkmen]

BENİM BİR MEMLEKTİM VAR

Benim bir memleketim var,
Kara denize yukarıdan bakan.
Eteklerinden Kelkit çayı akan
Benim bir memleketim var

Fatih’in otağ diye seçtiği
Atanın adını seçtiği
Yollarından kervanların geçtiği
Benim bir memleketim var.

Cevizini dünyanın tanıdığı
Selçuklunun, Osmanlı’nın sancağı
Mert insanların kaynağı
Benim bir memleketim var.

Kaderiyle baş başa kalmış
Vilayetliği elinden alınmış
İl olma mücadelesine dalınmış
Benim bir memleketim var.

Benim bir memleketim var,
Yaylalarında kekik kokan
Bağrında binlerce şehit yatan
Benim bir memleketim var.

Tarihler öncesinde hisarı
Melek çeşmesi, katırcı pınarı
Bağları, dağları, yaylaları
Gezin görün Şebinkarahisar’ı.
İSMAİL TÜRKMEN

[Sahra]

Sevgili İsmail TÜRKMEN öncelikle Ötekileriz'e hoşgeldiniz. Ötekileriz Kültür Sanat Girişimi şiir bölümünde ağırlıklı olarak çağdaş şiirlere yer verilmektedir. Ülkemimizin özgün şairleri ulasalda dolaşımda olan çağdaş şiirin en başarılı örneklerini burada yayınlamaktadırlar. Bu nedenle, sizin şiir izleğiniz halk tarzı şiir olduğundan, forum başlığınız "İsmail TÜRKMEN'den Ozanca Şiirler" olarak düzeltilmiştir.

Şiir alanında halk şiirinin dışında, başka derinliklere pencerenizi acamak istemeniz halinde buradaki şiirleri takip etmenizi öneririz.
Çalışmalarınızda başarılar dileriz.


Sahra MAVİ

[zeyno]

Sayın İsmail TÜRKMEN'e

'merhaba, hoşgeldiniz der.. saygılar sunarım.

[Sahra]

BAŞUCU KİTABIMSIN CAN DOST

Elimi uzattığımda buluverdiğim
Yastığımın üzerinden ayırmadığım,
Gece yalnızlarımda arkadaş,
Yıldızlar küsüp gittiğinde, bana

Gece karanlığı gibi sırdaş olan
Başucu kitabımsın can dost
Çaresiz kaldığında, düşlerime rehber,
Yetmediğinde hayallerime destek,

Hazan yaprakları arsına düşen yüreğe çare,
Zemheri soğuğunda üşüyen tenime;
Bahar güneşi olan, başucu kitabımsın can dost
Saklı sevmelerime örnek,

Serhat boylarında akıncı Türkmen beyinin
Mavi gözlü, şafak saçlı, Gökçe kıza aşkını,
Kerem'in Aslı'ya yanışını öğrendiğim,
Yeşil gözlerinde ormanları, sarı saçlarında

Sarıpapatyaları, endamını salındıran ekin başakları
Taşıyan güzellerin, yavuklusuna mendil atışında
Yüreklerindeki çarpmayı yaşadığım,
Düşlerime yaren, başucu kitabımsın can dost

Sevgiyi dostlukla birleştirmeyi,
Can ile canan olabilmeyi, hayalde sevmeyi,
Hayaldeki sevdanın ellerini tutmayı,
Gözlerindeki bakışta sevgiyi okumayı,

Sayfalarının derinliklerinde bulduğum,
Elimi uzattığımda sevgi ile tutan
Başucu kitabımsı can dost,
Vefayı, sevgiliye saygıyı, hayalde paylaşmayı
Öğrendiğim; Harun’un hazinelerinden değerli,
Düşlerimden ayırmadığım
Başucu kitabımsı can dost,


İsmail Türkmen

[Sahra]

Sevgili İsmail TÜRKMEN "Başucu Kitabımsın Can Dost" isimli şiiriniz bu sayfaya taşındı, diğeri iptal edildi. Ürünlerinizi size ait olan bu sayfaya asınız. Ayrı ayrı forum açmayınız. Serbest tarz şiirleriniz de göz önüne alınarak forum başlığınız "İsmail Türkmen'den Ozanca Şiirler ve Özgür Koşuklar" olarak değiştirildi.

Çalışmalarınızda başarılar dileriz.

Sahra MAVİ

[Ismailturkmen]

Bu Şehir

İçinde yaşadığım bu şehir bana yabancı
Sokaklarını bildiğim bu şehir
Yad el bana gerçekte, benim değil.
Çiçeklerini demetlediğim yağmurlarında ıslandığım,
Acılarında ağladığım, soğuklarında üşüdüğüm,
Bu şehir yabancı bana
Soğukları, acıları ı,hayalleri yabancı.
Sanki beni bağrına basmamış gurbet;
Benim onu tanıdığıma inat
Duygularımı, hayallerimi sevmiyor.
Mahalle, mahalle, sokak, sokak gezdiğim bu şehir;
Turunç kokularını, buğday başaklarını,
Gelinciklerin güzelliklerini çok görüyor bana.
Sanki ben bu şehri tanıyorum;
Torosların eteklerine işlenmiş,
Çukur ovanın bağrına yaslanmış;
Değerli elmas güzelliğinde bu şehir
Güzelliklerini gizliyor benden ya da
Ben görmezden geliyorum acılarını, aşklarını
Hayallerimi, düşlerimi sakladığım bu şehri
Yaşamama rağmen bana yabancı
Mevsimleri gizli, beyazı sadece pamuk tarlalarında,
Baharı sadece kaldırım kenarlarında saklayarak
Yaşatıyor belli belirsiz, kış ise hiç yok hayallerimde
Yaşadığım bu şehri anlamıyorum;
Her sokağında, her köşesinde yaşanan
Gizli, açık sevdaları, gecenin gizemini,
Saklıyor rüyalarımdan, hayallerimden,
Şiirlerin güzelliklerini,
Sevdaların yaşanmışlıklarını, bilmediğim,
Sokaklarını avucumun içi gibi bildiğim bu şehir
Sevdasında bile yabancı bana
 
İsmail Türkmen
 

[Ismailturkmen]

AKŞAM DÜŞLERİ



Akşam uykuya dalamadım sana olan düşlerden
Yanıma uzandın bir süre göz göze bakıştık
Ellerimiz bir birine kenetlenmişken
Yatakta ten sıcaklığını dinledim,
Vücudunun güzel aroması eşliğinde
Sanki dünyanın bütün ak zambakları
Yatağıma dolmuşta seni sarmıştı
O güzel düşlerle gözlerine baktım
Gülen gözlerimle.
Düşündüm gezlerim neden gülüyor diye
Baktım ay ve yıldızlarda gülüyordu.
Anladım ki senle mutluyuz
Bütün âlemle birlikte düşte de olsa kavuşmamıza
Sevinmiş bütün çiçekler,
Gecenin karanlığı bile mutlu aydınlanmış
Bize bakıyordu.
Saçlarına elimi sürdüm odam papatya kokularına büründü,
Gözlerine baktım
Dünyanın bütün renkleri süsledi etrafımı,
Yüreğimi dinledim sanki çağlayanlar birleşmiş
En güzel şarkıyı besteliyorlar
Düşlerdeki buluşmamıza,
Uzanıp tenini okşadım kumsalda
Bütün dalgalar adını söyledi
Gökyüzünden inen yakamozlar eşliğinde,
Gece uzadı sen yanımdasın
Sevgiden titriyor bedenlerimiz,
Gülmene eşlik etmekte, moru, alı sarısı bütün çiçekler,
Bu rüya değildi can sen vardın yanımda
Sıcaklığında ısındım nefesinde
Nefes aldım gözlerinde yaşadım,
Uzayan uykuya yasak gecede sen vardın düşerimde.

İSMAİL TÜRKMEN

[Ismailturkmen]

AKŞAM OLDU
AKŞAM OLDU

akşam oldu yalnızlığa çekilme vakti şimdi
sahilde yalın ayak yürürken senle düşlere
akşam oldu kucaklaşırken karanlık günle
bir sen kalırsın garip kalmış yüreğimde
sevgi yazarken yüzeyinde mavi denizin
yakamozlar dans ederek sensiz ve bensiz
akşam olmakta uykusuz gecelre adımlarla
sülenmiş nice gar,p düşlerle kalınan diyarda
denizler bile suskunluğa hazırlanırken yavaştan
çekilmekte bütün yürek atışları sessiz ıssıza
bakarken gözlerim duvarın yalnızlığına
solgun güller gbi vuran sokak lambasında
sarılıp sevdiğine dans eden gölgelere
düşlerim seninle çekilmiş resimler
siyah beyaz duygular,karışmış bir birine
başlamakta akşamların son ışımalarına
sensiz kalan düşler üşümekte
güneşten mahrum suratlar gibi
kısık gözlere yerleşmekte hüzün sevdaları
yaşanmayacak sevgilere çiçekler sunarken
akşam olmakta belki de veremeden ömür
İSMAİL TÜRKMEN

[Ismailturkmen]

ON KASIM
bir on kasım daha geldi,düşüncelere
yas değil özlem doldu sensiz gönüller
adın yazılırken siliinmeyen zihinler
bir on kasım daha geldi, düşüncelere


aranırken memlekin dertlerine çareler
işgal edilirken bir bir bıraktığın kaleler
demokrasine uzanırken haince eller
bir on kasım daha geldi, düşüncelere

bir on kasım daha geldi, düşüncelere
süslenemsede Türk adıyla mavi gökler
boynu bükük açarken sensiz çiçekler
bir on kasım daha geldi, düşüncelere


bir on kasım daha geldi, düşüncelere
basaken farklı resimlerini gazeteler
değişik söylüyorken ilkelerini diller
bir on kasım daha geldi, düşüncelere

bir on kasım daha geldi düşüncelere
kara tahta önünde dizildi öğrenciler
yürekleride sen,düşüncelerini heceler
bir on kasım daha geldi düşüncelere

bir on kasım daha geldi düşüncelere
yaşarken Türk milletinin yüreğinde
düşüncelerin gençlerimim zihninde
bir oh kasım daha geldi, düşüncelere

bir on kasım daha geldi, düşüncülere
şehitlerim yatar al bayrak gölgesinde
silinmez ilkelerin son düşüncesinde
bir on kasım daha geldi, düşüncülere

bir on kasım daha geldi düşüncelere
varlığı sonsuza uzanacak devrimlerin
ebedi rehberi olurken Türk gençlerinin
bir on kasım daha geldi,düşüncelere,

İSMAİL TÜRKMEN

[Komplocu]

İsmail bey, Ötekileriz'de yayımlanmış şiirleri okusaydı, cesaret gösterip yukarıdaki -diyelim- şiirleri asabilir miydi?

İsmail bey, benimde şiirlerim var, bir tanesini bile asmaya cesaret edemedim..

Sayın Sahra, sizi nazikçe uyarmış, ben doğrudan uyarmak istedim. Saygılarımla efendim.

Notum : eleştirim içerikle ilgili değildir.

[Bünyamin Durali]

YÜREKLİ BİR SES OLARAK KOMPLOCU VE TÜRKMEN'İN ŞİİR(LER)İ

Kendi kendime, kaç kez sözler verdim, yeminler ettim: "Bundan böyle kötü şiir, kötü yazı gördüğümde ilişmeyeceğim, ne halleri varsa görsünler onları çiziktirenler" diye. Bu sözlerimin / yeminlerimin dayanakları var tabii: Az çektirmediler bana bu yüzden. Dergilerden, sanal edebiyat sitelerinden kovuldum; kovulmadımsa da kovulmaktan beter edildim, kendim çektim gittim bazılarından. Hakaretlerin, kara çalmaların, sövgülerin, kargışlamaların, giderek bel altı vurmaların bini bir paraydı. Yazınsal kalibre, estetik grado mu? Arasanız da bulamazsınız! Habire psikolojik / psikiyatrik kavramlara sarılmalar. Onları doğru dürüst kullansalar bari! Ben bunca yıl psikoloji okudum, üniversiteden diplomasını edindim üstüne; megalomaniyi molagomani yazan mı istersiniz artık, şizofreniyi şirzorfani yazan mı, sürüsüne bereket!

Adam, kadın (cinsiyeti mühim değil), "dün bizim sokaktan geçtin / kalbimi kıtır kıtır kestin" diye safralanıyor örneğin ve bunu şiir diye yayımlama cüretini gösteriyor bir de. Dizelerin ikisinin de sonunda "tin" hecesi var ya, zahir ondan şiir sanıyor yazdığını! Hayranları da bir çullanıyor ki övgülemeye, sormayın gitsin: "ah çok duygulandım" da, "canım beni ağlattın" da, "tebrik ederim" de, neler neler daha!

İlkokullardaki müsamerelerde okunuyor mu hâlâ böyleleri bilmem? Heyhat ki, sanal edebiyat sitelerinin kimilerinde mebzul miktarda muteberler!
***
Bunları neden yazdım? Yeminimi neden bozdum gene? Hemencik söyleyeyim: Komplocu yüzünden! Adı üzerinde "komplocu" işte, köşeciğimde sessiz-sedasız dururken, kışkırttı beni, çözdü şu koparılası dilimi!
***
İsmail Türkmen'in burada yayımladıklarını okuyordum arada. Daha doğrusu okuyamıyordum da, okumaya çalışıyordum. Dil bilinci, dize kurgusu, imgeleme yetisi, biçim-içerik dengesi, ses potensi, retorik, anlamsal yapı..neresinden bakarsanız bakın, her yönüyle sıfır. Kendisinin, bunları yazdığım için, bana öfkeleneceğini, çelebiliğini / efendiliğini bozarak, yukarda örneklediğim şair(!) ve yazar(!) modelleri gibi davranarak, beni inciteceğini sanmıyorum hiç, daha doğrusu sanmak istemiyorum. Kendisine arkadaşça sesleniyorum: Yazdıkları, günümüzün şiirsel ölçeklerine göre, "kötü şiir" demiyorum (kötü şiir bile sonuçta şiirdir), "şiir" değildir. Komplocu rumuzlu yürekli ve sahici arkadaşın (cesaretinden ötürü kendisini kutlarım), "içerik bakımından eleştirmiyorum" deyişine, bu bağlamda ben de katılıyorum. İçerik, şairin tercihidir. Kimin hangi içeriğe yaslanacağını belirlemek, bize düşmez. Mühim olan: O içeriği taşıyabilecek bir çağcıl-estetik biçim oluşturabilmektir. Sevgideğer Türkmen'de bu da hiç yok. Türkiye'nin yazgısını değiştirmiş, atılımcı bir devlet adamı olarak Atatürk'e dair yazması, tabii ki güzel, alkışlanası bir tutum. Ne var ki, Atatürk, kültürel-sanatsal boyutlarıyla düşünüldüğünde, öylesine basmakalıp lâflara sığmayacak kadar önemli bir önder değil midir? Örneğin, sayın Türkmen, sıkı şairlerimizden Behçet Necatigil'in, okullarımızın duvarlarında da asılı duran, o güzelim Atatürk şiirini hiç mi okumamıştır? Okuduysa, o şiirdeki sanatsal inceliği ve yurtseverlik bağlarını hiç mi algılayamamıştır?
***
Sayın Türkmen, dostane uyarımı lütfen yanlış anlamayın. Sizi, şair olarak değerlendirmiyorum ama, insan olarak önemsiyor ve değersiyorum. Ne demek istediğimi, yaşanmış bir olayla somutlayayım isterseniz: Eleştirmen Cengiz Gündoğdu'ya (Halen yayımlanan değerli İnsancıl dergisinin Genel Yayın Yönetmeni), bir yazar heveslisi, çalışmalarını getirerek, kendisinin değerlendirmesini rica etmiş. Gündoğdu, heveslinin yazdıklarını okuduktan sonra ona: "sizin hiç dostunuz yok mu?" demiş. Hevesli, "neden sordunuz ki?" deyince, Gündoğdu da, "neden olacak" demiş, "dostlarınız olsaydı, bunların çok kötü olduğunu, onlardan biri size mutlaka söylerdi."

Ah, bir de, gene Komplocu'nun vurguladığı üzere, bu sitede o kadar iyi şair var ki, (beni atlayın, kendimi katmıyorum) keşke onları özümseye özümseye okusaydınız!

Anlatabildim mi sevgideğer Türkmen?

Dostlukla kalın.

[K. Kozanoğlu]

Sevgili Bünyamin Durali, Sahra ve Komplocu'nun yerinde tesbitlerine katılmakla birlikte; Ötekileriz'in güçlü şairleri bünyesinde barındırdığı kadar, şiire gönül vermiş olanlar için de bir okul görevi göreceği-görmesi gerektiği gerçeğinden hareketle, kazanımcı olunması gerektiği kanaatindeyim. İsmail Türkmen'de de böyle bir gönül olduğunu düşünmekle birlikte, çalışarak iyi şiire ulaşağı inancındayım. Sevgilerimle...

[Ismailturkmen]

Bir Damla Yaş

eğer gözlerimde bir damla yaş olsaydı
seni sevgiye götürecek derya yapardım
düşlerimi yelken yapar sana kanat olurdum
eğer gözlerimde bir damla yaş olsaydı
sağnak getiren bulutlara verirdim
sevgi olup yağsın diye güzel yüreğine
eğer gözlerimde bir damla yaş olsaydı
dökerdim sevgi gülleri çoğalsın diye toprağa
yüreğime atar yağışla birlikte beslesinn diye
sevgiyi yeryüzünde her bitkiye aşılasın diye
toprak ederdim yüreğimi gözümdeki bir damla yaşla
eğer gözlerimde bir damla yaş olsaydı yüreğüindeki
hüzün veren bütün acıları bir araya toplar yıkardım
eğer gözlerimde bir damla yaş olsaydı
dökmeden saklardım senle beraber ağlamak için
yansa da yüreğim acıdan sensizliğe
dökmezdim gözümdeki bir damla yaşı
senle beraber ağlamak için hasrete
gökyüzünden yağdırırdım bulutlardan sana sevgiyi
saklarken gözümdeki son damlayı
senle yaşayacağım mutlu anda dökmek için
ismail türkmen

[Ismailturkmen]

BİLMEDEN

Gecede almış, düşlerini karşısına.
Adam olmaya, geçmiş köşe başına.
Kanıp divanın, sahte tüm alkışına,
Adamlık asmış, anlamsız bakışına.

Düşlere yatmış, düşlerde neler olmuş?
Elbisenin en pahalısını bulmuş.
Kravat takınca, beyefendi mi olmuş?
Dışı kalaylı, oysa içi bomboş,

Düşleri dolgun, kelamı olmuş para.
Yüreğinden hiç eksilmemiş kem kara.
Ne dosta olmuş faydası, ne yara.
Canın almayı kar saymış itip yara.

Sevgi bilmeden, kalkmış sevilmeye.
Ateş bilmeden, korlar düşmüş yüreğe.
Sevdiğini sarıp bir çürük mendireğe,
Sevilmeden göz koymuş sevgiliye.

Yeniden yapmış, ressam olu aşkları.
Kara geceye, asıp yakamozları.
Yere indirmiş, karartıp yıldızları.
Kara düşlere, sallamış fırçaları.

Dost bağbanıdır, dostu bile bulmadan.
Gönül bağlamış, yareni olmadan.
Aşka ağlamış, Mecnun’a sormadan.
Sarılmış boğmuş dostluğunu, doğmadan.

Yokuşlar inmiş, çıkışını görmeden.
Gülücük saçmış, özde yüzü gülmeden.
Ne sevdalara mezar olmuş ölmeden.
O insan olmuş, insanlığı bilmeden.

Şiir yazılır, düş yüreğe girmeden.
Dizeler yazar, heceleri silmeden.
Adamın biri, söyler işte bilmeden.
Ozan mı olmuş hece vezin ölçmeden.

GÜLÜM

Sedir oymaklarında gördüm
Kucaklarda gezerken sözüm
Gecede çiçeklere daldı gözüm
Sensiz ne baharım ne güzüm

Yaşlara boyun eğerken gözüm
Ağlamaklı değil sevinçli özüm
Geceye yıldız olmakta gönlüm
Sensiz ne baharım ne de güzüm

Elvan çiçekten alınmış özüm
Yokuşlarda iniş inişte düzüm
Sevginle gülmekte yar yüzüm
Sensiz ne gece ne gündüzüm

Yıldızlara sergen gökyüzüm
Sanadır uzaklardan bu sözüm
Sevdanla alevde yanar özüm
Sensiz ne kül ne de kor közüm

Akzambağa vurgun al gülüm
Yaşanmamış sayılır dünüm
Dallarımda açan beyaz gülüm
Sevgini tatmadan gelmez ölüm

BEDENSİZ SEVGİLİ

Ne yeryüzünde ne gökyüzünde;
Sevilen nerede bilinmez
Görülmez gözlere, yaşanır.
Nerede kimde belli değil.
Kaşları var, hilal gibi .
Gözleri var yeşil, mavi, zeytuni
Rengi tarif edilmez.
Bakışları hissedilir görülmez.
Ulaşılmaz diyarda mı?
El uzanımı yakında mı?
Nefesi hissedilir,
Gülümsemesi bilir de;
Dudakları görülmez.
Saçları uçuşur meltemde
El salla geceleri,
Ayda gülümser, gözleri de;
Nerededir bilinmez.
Salınır endamıyla, gezer duygularda.
Bakarken titretir içini.
Nicedir endamı bilinmez.
Sevgisi var, yüreğini esir almış
Palangaları vuran elleri ;
Belki palanga kadar yakın,
Belki de ışık yılı uzaklarda;
Gelir gece, sessiz bir gölge gibi
Girer kollarının arasına.
Beyaz zambak kokuları dolar,
İşveli bakışlarında ruhuna;
Sevgisi var, yüreğinde.
Düşlerinde bedensiz bir sevgili,
Gezinmekte, yakarak ruhunu
Alevsiz bir ateş gibi

İSMAİL TÜRKMEN

[Ismailturkmen]

Sen Beni Anlayamazsın


Sen beni anlayamazsın.
Türklüğe sahip olamazsın.
Ötüken’de yaylayamazsın.
Çin Setti’ni bile aşamazsın
Sen beni anlayamazsın!

Turanlı düşlere dalamazsın.
Kızıl elmayı gerçek saymazsın.
Ülküyü alıp yüreğine koyamazsın.
Dünyaya nizam koyamazsın.
Sen beni anlayamazsın!

Dostluğu üst meziyet sayamazsın.
Haklıyı tutup, haksızı atamazsın.
Düşman peşinde dağları aşamazsın.
Kahpe kurşuna gül atamazsın.
Sen beni anlayamazsın!

Milletime sevgi ile bakamazsın.
Sel olup cepheden cepheye akamazsın.
Göğsüne şahadet madalyası takamazsın
Asıl kanından bayrak yapamazsın.
Sen beni anlayamazsın’

Kimsesizleri bağrına saramazsın.
Bu vatan uğruna candan olamazsın.
Ulu önder Atatürk’ü anlayamazsın.
Bayrak sevdasını candan yaşayamazsın.
Sen beni anlayamazsın!

Ezan sesinde huzur bulamazsın.
İnsanlık sevgisine gönül açamazsın.
Gönül gönderine ay yıldız asamazsın.
Dünya semalarına Türk adı yazamazsın.
Sen beni anlayamazsın!
İsmail Türkmen