BİR KEZ DAHA ZORUNLU BİR AÇIKLAMA
"otekileriz.net denen siteye vazelin pazarlamak" başlıklı mütecaviz yazıya yanıt
Samimiyetsizlikten ve özgüven patlamasından kokuşan sanal ortamlardan, epey bir süredir tiksiniyorum. Gene de, dizginlenemez bir geometrik artışla yaygınlaşan ultra-teknolojinin bizi getirip bıraktığı öyle bir nokta var ki, kimileyin a’sından z’sine karşı çıktığımız olaylara/olgulara bile teslim oluyoruz, günü gelince. Dün, öyle günlerimden biriydi. Adımı-soyadımı Google’a yazdığımda, karşıma, “tenbelhayvan” adlı bir sitede, herkesten özür dileyerek söylüyorum, “ananıskim” rumuzlu bir yaratığın, her türlü ahlâki kaygıdan azade, insanlık değerlerinin tümünü en kabasından sövgülerle, tamamen erkek-egemen söylemli, kadın kimliğini horlayıcı bir “cinsiyetçi faşizm”in yansıması olduğu âşikâr, “pornografik ve de patolojik bir dil” kullanarak, paspas çiğner gibi çiğneme pahasına; bana, Ötekileriz.net sitesine, Hakan Kartal’a ve Hülya Deniz’e saldırdığını saptadım. Elbette, o da, her korkak ve kendine güvensiz yaratık gibi, gerçek kimliğiyle değil, yukarıda belirttiğim “küfürbaz nick”iyle saldırıyordu.
Yazısının başlığı: "otekileriz.net denen siteye vazelin pazarlamak"
İlkin, “taşmış bir helâ çukuru”ndan farksız, o nefret dilli ve hakaretamiz, yanı sıra Türkçeye ve edebiyata saygısız “sövgünâme”yi harfiyen aktarıyorum:
"
http://otekileriz.net/forum/index.php/topic,349.0.html ötekiler ne kadar fazla böyle. Yalamadıkları kimse kalmamış. Herkese pışpışpış. Para mı kazanıyorsun diye sordum moderatöre “Hayır” diye inledi. “Beni kimse övmedi abi. Bu durum bende ters atraksiyon yarattı” dedi. Böyle öteki olunmaz dedim. Çoğul eki olmaz öteki’de. Hem –ler var sizde hem de –iz. Hem at var hem kelebek dedim. Hoş bi görüntü değil. Aaaa bi şiir gördüm sanki. Hakan Kartal yazıyo üstünde. Bak nasıl bi dize varmış:
Gözlerindeyim
içine, içine d/üşüyorum
Apostrof ne de yakışmış değil mi? İşte yenilikçi şiir bu. Benim lisede yaptığım numaralara benziyor. Çok anlamlı olmuş. Ben duygulandım valla. Kar yağıyor, ağlıyorum. Aaaa sitenin yöneticisi “sıkı” bir hakan kartal (artık küçük harfle yazmak zorundayım, fazla büyütmeyelim) eleştirisi yapmış. Aynen alayım mı buraya? Alayım da alttaki ŞİİR(LAR)İ olayı ne abi?
Bu
HAKAN KARTAL’IN ŞİİR(LAR)İ VE HÜLYA DENİZ’E TEŞEKKÜR
Şu cümleleri buraya iki sebeple yazıyorum: 1) Hakan Kartal’ın şiirlerinin özgünlüğü ve dinamizmi sebebiyle. 2) Hakan’ın şiir(ler)ine, Hülya Deniz’in hemen yukarıda görülen az rastlanır seçkinlikteki değerlendirmesi sebebiyle.
Hakan’ın şiirine başka birgün tekrar dönmeyi ümit ederek, Hülya’nın yorumu üstünde durmak istiyorum azıcık. Ne diyor, bakın: “Hakan, sağlam adımlarla ilerliyor şiirde. Hırsı yok, yarışma ödül peşinde koşmuyor, iyi şiir yazmanın peşinde.” Çok önemli, hayli değerli sözler bunlar. Egemen şiir ve yerleşik poetika zihniyetinin büsbütün dışında sözler. Özellikle, ” Hırsı yok, yarışma ödül peşinde koşmuyor, iyi şiir yazmanın peşinde.” dediği bölüme apayrı bir yüksek değer biçiyorum. Şunlardan dolayı yüksek değerler biçiyorum: Ne yazık ki, şiir ortamımızda, hırsları boylarını çoktan aşmış kişilerin borusu ötüyor genelde. En hafif deyişle, “kifayetsiz muhterisler” diye tanımlayabileceğimiz bu kesim, kendini görünür kılmak için, afişe etmek için, şiir-dışı bütün tekniklere cankurtaran simidine sarılırcasına sarılıyor. Şiir kasetleri, tv kanallarında hiç nitelik aramaksızın arz-ı endam etmeler, karşılıklı içeriksiz övgülerle donatılmış sözümona tanıtım yazıları, temel malzemeleri böylelerinin. (Bu kesimin romandaki karşılığı ve en somut prototipi Orhan Pamuk’tur). Bunlarla kalsalar iyi. Ustalıkla kotarılmış ahbap-çavuş ilişkilerinin şekillendirdiği seçici kurulların icazet verircesine, ulufe dağıtırcasına, uluorta saçtıkları ödüller, plaketler, paralar, etik ve estetik değerlerden bir kıymıcık nasiplenmemiş bu çeşitten ayakoyunları, edebiyat arenasında (arena sözcüğünü bilhassa kullanıyorum) tertiplenen çirkin senaryoların değişik görünümleridir. Şairleri / yazarları yarıştırıyorlar mı, vuruşturuyorlar mı, belli değil. Horoz dövüşü ve sidik yarışı replikleriyle dolu bu çarpış(tır)malara, nihayet yürekli bir sesten, Hülya Deniz’den, hem de sanal ortamda tepki gelmesi, içimi ışıklandırdı birden. Hülya’nın, Şiirin ve şairin (burada Hakan Kartal’ın) iktidar(lanma) peşinde koşmadığına, şiirine çalışmakla yetinmesine dikkat çekmesi, sahiden kayda değerdir. Bir tarafa not ettim. Şiir iktidarsızdır çünkü, muhalifliğini ve aykırılığını, iktidar talep etmemesinden, iktidarsızlığından alır.
Hülya Deniz’e, şiire ve şaire yaklaşımındaki bu ayrıksı duruşundan ötürü, teşekkür etmeliyiz.
Keser döndü sap döndü ve biz bunları yakaladık. Ayıp ediyorsunuz dedik. Yanlarına kalmadı. Kalmayacak da. Şaraptan sonra gece yatıp sabah nasıl sıçtığını bilmeyen yoktur. Alkol, boku bile eritmiş ama vırrik haline çevirmemiştir. Yukarıda yazılanlar Avanos Vadisi artığı gibi. Hülya Deniz, Hakan Kartal, Bünyamin Durali adlı şahıslar şiiri vazeline alet etmişler."
***
Şimdi de, diyeceklerime geçiyorum:
Ötekileriz.net ve Hakan Kartal ile Hülya Deniz, sanırım, tüzel ve kişisel kimliklerine karşı girişilen bu çirkin saldırıya karşı gereken tepkiyi göstermekte gecikmeyeceklerdir. Bu yüzden, benim burada yazacaklarım, sadece beni, kendi düşünsel-sanatsal değerlerimi bağlar.
I. Dillendirilen metin, bütünüyle edebiyat-dışıdır, yazınsal/estetik değerlerden bir kıymık dahi beslenmemişliğin en somut örneklerinden biridir. 1) “Pışpışpış” diye bir sözcük, işittiniz mi siz hiç? O öyle yazılmaz, “pışpış(lamak)” olarak yazılır. 2) Türkçemizde “bi” diye bir sözcük yok, ona “bir” derler. 3) “Yazıyo” olmaz, “yazıyor”dur doğrusu. 4) “Valla” değil”, “vallahi”dir. 5) Sonra, ne o öyle, salata yapar gibi, sandalye yapar gibi, “eleştiri yapmak” ? Eleştirmen, eleştiri “yapmaz”, “eleştirir”. 6) Ya o “olay” sözcüğü? Ne denli itici! Bir arabesk şarkıcı(sı)nın, “yemeklerden en çok neyi seversiniz?” sorusunu cevaplarken, “pilâv olayını severim” demesinden bir farkı var mı, buradaki “olay”ın? 7) Peki, “abi?” neyin nesi? Şehirlerarası bir otobüs terminalinde herhangi bir kâhya mıdır (kâhyalara sevgiler) karşımızdaki? Dahası var ya, bunlar burada kalsın.
Hepi-topu kaç satırdır zaten yazılan? Ama bakar mısınız şu dil yanlışlarına? Zavallıcığım, çoraklıktan çatlayan kafa(ta)sıyla, bir de eleştiri dersi vermeye kalkışmasaymış bâri!
Tabii, zavallıcığım dediysem, salt zavallıcık değil, çok da kurnaz yanısıra! Benim, her nasılsa gözümden kaçırdığım ve “ŞİİR(LER)İ” demem gerekiyorken, “ŞİİR(LAR)İ” diye yazdığım sözcüğe de “mal bulmuş mağribi” gibi sarılmış ve yüklenmiş de yüklenmiş! Arabistan çöllerini çağrıştıran zihinsel haritasıyla, benim dil yanlışımı açık edecek, dillere destan kıt akılcığıyla! Kargalar bile gülmez mi, sefaletin ve zilletin buncasına; ya da ağlamaz mı?
Beni bir de “sitenin yöneticisi” sanması var ki, evlere-bahçelere şenlik artık! Bu çıkarıma, hangi usavurma yöntemiyle varabildiğini, ben kestiremedim. Eh, adam “zekâ kumkuması” olmasın bir kere!
II. Dillendirilen metin, bütünüyle edep-dışıdır. Ahlâk-dışıdır yani. İşte kanıtları: 1) Takma adı, “ananıskim”. 2) “Hem at var hem kelebek dedim.” cümlesiyle, gerçekte, kendi zekâ kapasitesi uyarınca, gene teşhirci-cinsel içerikli bir pespayeliği, “at y….ı üstüne kelebek konmuş” iğrenç söz-kalıbını hatırlatmaya çalışıyor. 3) “Şaraptan sonra gece yatıp sabah nasıl sıçtığını bilmeyen yoktur.” cümlesi. 4) “Alkol, boku bile eritmiş ama vırrik haline çevirmemiştir.” cümlesi. 5) “Yukarıda yazılanlar Avanos Vadisi artığı gibi.” cümlesi. (Adamcağızın edebiyat kültürü sıfırın altında, edep dairesi eksi sonsuzda seyrediyor ama; şarap markalarını sular-sellerce biliyor maşallah! Ne de olsa, bıyıklı, ne de olsa erkek!) 6) “Hülya Deniz, Hakan Kartal, Bünyamin Durali adlı şahıslar şiiri vazeline alet etmişler.” cümlesi.
III. Dillendirilen metin, baştan sona ya tam bir cehalet abidesi ve/ya çok kötü niyetli bir teşebbüsün karinesidir. Derinlikli bir “lâğımcılık tecrübesi”nden geçtiği her sözcüğünden belli olan bu zat-ı muhterem, Hakan Kartal arkadaşın şiiri üstüne yazdığım yazıdaki, “edebiyat derebeyliği”ne dönük eleştirel karakteri, ya acınası bir seviyesizlikteki edebiyat kültürsüzlüğünden ötürü görememiş/sezememiş; ya da bunu fark ettiği hâlde, amacı üzüm yemek değil de bağcıyı dövmek olduğundan, küfür silahına sarılmıştır. Bir ihtimal daha var: Hem görememiş, hem kötü niyetli davranmıştır.
IV. Son derece ucuz bir yordamdır denenen. Ucuz olduğu ölçüde de sığ, sakil, sevimsiz ve sallapati. Sanat-edebiyat dergilerinden hiçbirini okumadığı, her ağzını açtığında lime lime dökülmesinden anlaşılan bu zat-ı nâşerif; böylesi bir “çamur at, izi kalsın” yolunu denemeden önce, adımı-soyadımı Google’a yazarak, kısacık bir taramada bulunsaymış keşke! Bundan 20-25 yıl öncesinin otuzu aşkın dergisinde yazdıklarım bir yana, sadece 2009’da, tam dokuz dergide (Sincan İstasyonu, Berfin Bahar, İnsancıl, Afrodisyas Sanat, Eliz, Yedi İklim, Lacivert, Mor Taka, Akatalpa) yayımladığım eleştiri ve şiirlerimdeki “itirazcı tutum”un bir-iki görünümüne rastlayabilir; işte o vakit, bu türden bir vicdansızlığa tenezzül etmeyebilirdi diye düşünüyorum, iyimserlikle.
V. Bunlardan da kolayı, her şey bir yana, yalnızca Ötekileriz.net’e şöyle bir kıyıcığından göz atsaymış da, benim o sitedeki kalem kavgalarıma tanık olacak, hiç de “pışpışçı” biri olmadığımı; tersine, siteden ayrılma gerekçemin de muhalif tavrımdan, düşünsel-duyarlıksal ilke ve ülkülerime bağlılığımdan kaynaklandığını görecekti.
VI. Fakat, kolayca karalamak varken kişiyi, kişileri; neden zahmetli bir yöntemi denesin ki “helâ literatürlü cüdam”? Nasılsa, internet elinin altında. Nasılsa, ne denetleyen var, ne sen kimsin diyen. Üç kelimeyi birbirine çatamayanların yazar, yaşamında tek şiir okumamışların şair sayıldığı “Sanallıklar / Sahtelikler Çağı”ndayız nasılsa.
Kime ne kadar ve ne derece gaddarca tecavüz edebilirsen, o kâr!
Ancak, biz de onun ve öylelerinin sandığı gibi, bu çakaralmaz saldırılar karşısında beyaz bayrak kaldıracak değiliz tabii.
Şimdilik, bir edebiyat ve edep dersi verelim dedik kendisine. Sırada hukuk dersi var bir de: Yasal yolları da, son sınırına değin deneyeceğiz.
-Bünyamin Durali
