Bahattin Avcu Şiirleri

[B.AVCU]

Bir şiirin açılımı yada üç kısa film öyküsü


dedim ki
soruya saymadan dinle;

-ölü kendini yer mi!
-şizofren korku neyi kurtarır!
-sen hiç öfkeni kestin mi!


bu sözleri beslemekelböcek’e söyledim,
ki-belki ışık verse de okuyana, birkaç dostumda saklı kalan küfrümdür.




dedim ki; ölü kendini yer mi ?
-şimdi sanat adına soruya döndü söz-

(Kayıp Olmak:
babadan savaşçı olan ve asker toplayan adam çadırında yedi arkadaşı ile otururken, yerdeki haritasına beyaz ve siyah çakıl taşları yerleştiriyordu.
yanındaki Aksakal terini kucağındaki mavi bayrağa silip öksürerek, boğazının ıslandığını ve temizlendiğini hissetti.
- çok bayrak topladık. her taraf ganimet doldu. yorulmadın mı daha?
Aksakal’ın sesindeki doygunluk çadıra yayılırken taşları dizen adam arkadaşlarına baktı. Aksakal’a döndü, içindeki Atalar Düşü, ışık olup gözlerine yansımıştı. sıcacıktı.
- ben imparatorluk kurmuyorum. geçmişimi arıyorum.
bilinmeyen zamanlardan akıp gelen söylencedir; güneş ülkesinde toprak ve sarp kayalar yarılıp - kırılmalara başlarken, insanların bir kısmı doğuya, bir kısmı batıya kaçmış, kalanlar da Anadeniz’e gömülmüşlerdi. geride kalan yurt babadan oğula aramalarla bulunamamış, Uzunzamanlar’ın ardından atalar anlatmaktan bıkmış, unutmuş, yeni yurt, yeni yaşam kurulalı birkaç yüz nesil geçmişti.
kapıda bekleyen savaşçı, ‘Turan’dan öte, yine Mu düşleri’, diye geçirdi içinden. alt dudağını ileri çıkarıp sertçe üfürerek burnunun üstündeki sineği kovalarken, gözleri çadırının önündeki taze bedenli kadınında idi.)


atalardüşünüarayan Attila İlhan’a










dedim ki; şizofren korku neyi kurtarır ?
-şimdi sanat adına soruya döndü söz-

 (Suyu Geçmek:
Mavera ün nehir’inin salcısı, yine Afyonsuyu’ndan yarı perdelenmiş bakışla, sordu. aklında tutamadığı için rahat on’lamıştı sorusunu.
- neden kıyıyı izliyorsun? yoksa sudan mı korkuyorsun?
canı sıkılan atlı, salcıyı kulağından kendine doğru çekti ve içine fısıldadı.
- unutma, Türk’ün geçtiği yerden atının ve öfkesinin gölgesi de geçer.
salcı bildi – bileli aklının her yerinde gezen, [bilmeyenlerin  karanlık dağlar dediği, üzerinde yaşayanlara step yurdu olan] Yecüc – Mecüc Efsanesi’nin korkusu ve duyduğu sözle aklı  yıldırımlarla büyürken içi küçüldü, sarsıldı aydı, salını suya vurdu.
-yine biri zor ölüme gidiyor, yardım etmek gerek,
diye geçirirken içinden, eli ok ve sadağına gitti atlının. hava fırtınalı ve sağanaktı. yeniden Nuh Zamanı’na girmişti an. bu şartlarda sudan olacaktı sonu. salın ipi kopup azgın dalgalarla ölüme doğru sürüklenirken, salcı göğsüne saplanan okla tutunduğu yerden ayrılıp suya süzüldü… yüreğinde korkular doğuran o söz hala kulaklarında çınlıyordu…
… atının ve öfkesinin gölgesi de geçer.)

günsonukendineatlaslaryapan Hüseyin Ferhad’a


dedim ki; sen hiç öfkeni kestin mi ?
 -şimdi sanat adına soruya döndü söz-

(Barış Olmak:
Acem’i Ararat’ı aşmış, sınavı yine geçmiş, babasının verdiği otları ara sıra çiğneyerek, bilek güreşinde gücüne  yakın olanların arasından sorularını yanıtlayan on yedi Sinope Kadını ile yedi gündür sevişiyordu. gün erinde savaşçı kadınlar Anemonkurusu yiyerek [‘teni dille temizlenecek erkek’ böyle olur, Anasözü’nde] yaşadıklarını konuşuyorlardı.
iç ateşi ve arzuları öfkeye dönmüş bir kadın bağırarak içeri girip elindeki kırbacı savurmaya başladı.
- aşağılık fahişeler, doymadınız mı daha.
dokuz gün önce yumrukları ile dağ canavarını [Anadolu Puması] yenen adam kadınların acı ve kırbaç sesleri içinde uyandı, doğrularak arkası kendine dönük olan kırbaçlı eli tuttu. tutulan ele yayılan ateş bedene ve aklın inceliklerinde saklı kalan beş bahar öncesine doğru yol alırken, altı - üstü suya kesildi.
- barışta öfke olmaz. pay olur, paylaşılır. bir bahar yol aldım gelmek için ve bir bahar sonra Erkeç’lerimle döneceğim yurduma.
anıların bedene ulaşmadığı yerden ses geldi.
- bana ne!
adam Sinope Kadını’nı kolundan çekip kendine yaklaştırırken sözünün kalanını burnuna söyledi.
- Al Damarı geyik ve tavşanda olur. onların sinirinden de Tar yapılıp kadın sesi çıkarılır. gözlerindeki ateşi söndür ve barış ol.
kadının savaşçı yanları ve öfkesi kırıldı, kırbacı yere düştü. diğer kadınlar tebessümle izlerken adamın göğsünü sevmeye başladı, sığınırcasına.)

dostluktagecegündüzdemeyen Halil Bozan’a


Bahattin Avcu

[Mehmet Ak]

dedim ki; kambersiz düğün olur mu hiç?
-şimdi sanat adına soruya döndü söz-

 
 hoşgeldin dostum...

 (ötekilerizde yeni bir şeyler söylemek lazım cancağızım...)
 

[zeyno]

dedim ki; kambersiz düğün olmaz da! Olur mu danssız?
-sonra saat yönünde dansa döndü söz-

hoşgeldiniz.

[Sanat Dedektifi]

Ben Bahattin AVCU'yu hiç görmedim. İlhan KEMAL'in  şiirsel anlatımlarından, ona dair şöyle bir imge kalmış aklımda: Düşcü!

Hoşgeldin düşcü.

Zehra YENİCE

[Nisa NUR]

Şair farklı bir atmosferle imzalamış bu sayfayı. İzleyaceğim. Hani devamı?

Nisa NUR

[B.AVCU]

dedim ki
bir gün dedem terini dökmüş Akdeniz’e   
imlasız çırpınmış o günden beri, huzursuz
azgan çalısı Karadeniz’in soğuk yüzü

Yiğit’tenSerya’yatoplamdaonbeş Avcu’ya

(üç kıtaya bir masal; Ararat’a Tırmanış ya da Gök Çiçeği:
İbrahim öncesi zamanlardan gelir üç kıtanın masalı Gök Çiçeği ya da öyle der Bahattin Amca, Dayı… her baharbaşı kavimlerin yollara düşen yüreği aklında seçilmiş savaşçıları, Elpayı ile Ararat’ın eteğindeki Eran Yurduna gelir ve Paydağı oluştururlarmış… yazbaşı Yer Yemeği kurulur, savaşçıların yurt ve yol anıları dinlenir, Step Yurdundan gelen Aksakal’ın sözlerinden sonra Gök Çiçeğini bulmak için Ararat’a Tırmanış başlar ve Aksakal Eran Halkı’na paydağının tümünü dağıtırmış. yoksula iki verilir, varsıla bir, artanı çocuklara imiş. bedelmiş bu, halkın Üçtaşa kadar yol boyu koyduğu yiyecek – içeceklerle, Gök Soluğu Geçidinin girişine koyulan Post’lara karşılık… fısıltı ile söylenen büyük sırrı, Gök Çiçeğini bulan, kavimlere gösterip haykırarak söyleyecekmiş ‘ İşte bu O’nun çiçeği,’ sonra kavimlere Baş olacakmış… Tırmanış, yazsonu dönen savaşçıların anıları ile süren Gök Yemeğinden sonra biter. sağ kalan savaşçılar kavimlerine geri dönermiş… hala bulup getiren olmadı ve üç rivayet akıp geldi zamandan bu yana…

Rivayet l: Barbar Attila’nın bulduğu, açlıktan ve soğuktan ölmek üzere iken ‘içine doğan yeme hissi’ ile çiçeği yediği, açlık ve buzu tanımadığı söylenir, eli boş döndüğünde inanmayan sekiz savaşçıyı öldürmüş.

Rivayet ll: Büyük İskender’in rüyasında gördüğüdür, birbirini denetleyen üç elçiye anlatıp Aksakal’a gönderirken kendini kavimler kralı ilan etmiş.

Rivayet lll: Mezopotamya’lı bir demirci bulmuş, Ararat’tan inerken Gök Soluğu Geçidinde elinden bir kuşun kaptığı söylenir.

Üçü de çiçeği anlatmış, Aksakal doğrulamış. masal bu ya kavimlere çiçeği göstermek şart olduğu için elleri ve düşleri boş kalmış. Büyük İskender ve Attila’nın barbarlığına köken olabilir mi, diye düşünüyorum.)