Halüsinasyonel Kaosum

[Bahattin YILDIZ]

İlkokul 3.sınıfının ikinci dikiş yılımın ilk günü ve ilk andıydı. Sağ tarafımda olan 4.sınıf, geçen yılki sınıfdaşlarımdan oluşuyordu. Kemik çerçeveli, beyaz gözlükleri altında negatif enerji saçan öğretmenimden kurtulmuştum. Kurtuluş, hüzünle sosluydu. 'Tembel, tembel' imgeli bakışlar dört bir tarafımdan kuşatmıştı beni...

'Ben ne yaptım?...' sorusu o an geldi ve karabasan gibi yapıştı derkenarıma... 'Ben ne yaptım?... Ben ne yaptım?...'

And bitimiyle az basamaklı merdivenleri adımlarken, sağ yanımda yürüyen sarışın kız, sol yanımda yürüyen esmer kız; sorgucularım, ben ise onların sanığı olmuştum. 'Siz mi sınıfta kaldınız, öğretmen mi bıraktı?...' sorusu, sözlü yanıtlamayacağım en anlamlı soruları oldu. Havlu atmış, ne yazsalar altına imza atacak işkence mağduru başsallar bir tıfıl olmuş, nefessiz kalmış ciğerimden karınca kaderince gelen enerjiyle bir de bay mırıltı olmuştum...

Sağımda ki sarışına, solumdaki esmere okul bitimine kadar eşit sevgi tutkusuyla bağlanacağımı öğrenmek için birkaç hafta yetecekti.

'Öğretmenim ben tek küme de kalmak istemiyorum, bir A kümesinde, bir B kümesinde kalmak istiyorum.'
'Neden oğlum?'
'....'
Cevap yoktu, yanıtta...
Vermediğim doğru yanıtım; 'A kümesinde sarışın X'in, B kümesinde esmer Y'nin olmasıydı'

Mardinli olmakla solcuların (özelde alevilerin), Sünni olmakla sağcıların sıcak baktığı bir ailenin ferdi olarak bir bilenler, bildiklerini bir bir aktaracaktı bana...

Solcu aileden olma öğrencinin biri, 'sarışının sağcı,' sağ aileden olma öğrencilerden bir bileni 'esmer olanın solcu' olduğunu, onlarla olan muhabbetime limon sıkmak amacıyla olsa gerek söylemeyi ihmal etmedi.
Sağcılığı, solculuğu kavramamış benim için havada asılı kalan sözlerdi bunlar.

'Sarışında güzeldi, esmeride... Sarışın sağcı da olsa, esmeri solcu da olsa güzellerdi. ' İkisini de farklı yönleriyle ama aynı tutkuyla seviyordum.
İnsanların farklı hayat görüşlerine hoşgörüyle yaklaşabilme yetimin temelleri mi atılıyordu yoksa?... 

[Bahattin YILDIZ]

İki gözağrımdan biri olan Esmer Y hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, çok kısa teneffüs arasında...

Yanına yaklaştım, ağlamaklı bir sesle; 'neden ağlıyorsun?...' diye sordum.

'Deniz abimi, deniz abimi arkadaşlarıyla birlikte öldürdüler?...'
'Kim, kim öldürdü?...'
Sustu... Suskunluğu hıçkırıklı ağlamasındandı...

Konuşmuyor, konuşamıyordu... Ağlamasına korist oldum, zil çalınıncaya, 'Hadi çocuklar sınıfa!' denilinceye değin...

Okul çıkışı anneme, '....Teyze varya. Onun oğlunu öldürmüşler,' dedim. Annemim gözü buğulandı. Çarşafını bu kez itinasız sarmaladı bedenine.  'Gidiyoruz...'
'Nereye?' demedim. Annemin sıcacık avucuna terk ettim küçük elimi ve gözlerim nemli, bir adımına iki adımla eşlik ederek, yan sokağa saptık...

'Başınız sağolsun!'
'Hepimizin, hepimizin!...'

Taziye dönüşü, annem elden geldiğince açıklama getirdi Esmer Y'nin abim dediği; Deniz'in ve arkadaşlarının öldürülmesine...
Deniz; Deniz Gezmiş'ti... Ailesi; duvara asılı Deniz Gezmiş fotoğrafını işaret ederek, 'bu kim?' diye soran Esmer Y'ye, 'abin' diye yanıtladıkları günlerden çok geçmeden idam edilmişti... O, Deniz Gezmişi, uzaklarda kalan abisi olarak tanımış ve sevmişti.

Annemin elini ufak avucuyla kavramaya çabalayan ben, 'Deniz Gezmiş benimde abim! Benim de abim Anne!' diye haykırdığımda, annem dizleri üzerine çömelerek, peçesini açtı ve bana sarıldı. 'Seninde abin! Seninde!' dedi, yüzünden süzülen gözyaşlarıyla yüzümü ıslatarak...

[Bahattin YILDIZ]

Resimli roman okuma tutkum, uyuşturucu bağımlılığında. Okumak yetmemiş, satışa ve kiralamaya geçmişim. Elazığ belediyesiyle postane arasında bulunan üstü kapalı durakta, sergi açma saatim okul çıkışıyla başlıyor. Çantayı önlüğü eve atmam, çanta dolusu resimli romanları kapmamla andığım yerde  soluk almam bir oluyor.

Kitapseverlerin beş kuruş vererek kitaplarımı kiralamasıyla, yan sergide olanlardan benim kiralamam kaçınılmaz oluyor. Satılan kitapların yerini ise hiç boş bırakmıyorum.

Öğlen yemeği yememiş midemin, önümde bulunan camdan muhafazalı seyyar lahmacuncuya itmesi gecikmiyor. Şimdiye kadar aynı iştahla yiyemeyeceğim lahmacunlardan istiyorum. "Amca! İki tane, yeşilliği domatesi bol olsun."

Sıcak hava susatır insanı. Beyaz kovayla su satandan, iki bardak su içmek farz oluyor.

 Vişne, limon suyundan yapılma eskimoların az yanımda satıcısı, gözlerini bana dikmiş, emir eri gibi bakmaya başlıyor. Dayanamayacağımı, birkaç beş dakika sonra, 'limonlu olsun'' diyeceğimden adı gibi emin.

Lahmacuncuya, sucuya, eskimocuya verdiğim paralar geri dönüşüme uğruyor. 'Hele şu Tommiks'i verde ohuyah!...'

Saat yerinde durmuyor. Dört sinemadan birine gitme vakti... Ertesi gün yeniden açılmak üzere sergimi topluyorum...

[Bahattin YILDIZ]

Film çıkışı eve dönüş zamanı. Divana uzanmamdan henüz on dakika geçmeden her zamanki gibi kapı zili çalıyor. Kim O?...
Kim olacak, komşu kızı...

Yine mahcup duruşuyla benden yeni resimli romanlar, özelde varsa okumadığı Karaoğlan sayılarından isteyecek... Yine ben, 'Bak sen olmasan valla parasız okutmam,' diyeceğim. O da 'He bilim Bahattin! Sağolasın...' der demez kaybolacak...

Köyde olmadığından evimizde kalarak Liseye giden dayım, beni yukarıya kaldırarak, 'Yegen, bu kız sana aşık!' demez mi?..

'Dayı yok! Valla bana aşık değil!'
Dayım ısrarlı...
Gizli bilgiyi vermek zorunda bırakılıyorum: 'O bana değil, Karaoğlan'a aşık dayı!'
Dayım hayretle bakıyor bana ve anlam veremediğim bir soruyu yüklüyor küçük beynime : 'Onlar Ecevitçi mi?'

[Bahattin YILDIZ]

Afişlerden, taşıtlardan yükselen megafon sesleriyle haberdar oluyorum; 'Karaoğlan Geliyor' dan...
Suat Yalaz'ın yazarı ve çizgidarı olduğu Karaoğlan'ın geldiği sanısıyla, komşu kızınıda haberdar ediyorum. 'Gel Beraber Gidelim!'
'Baybora'da yanında mı, ya Kukle?...' sorularını, 'Ne bileyim'le geçiştiriyorum...

Komşu kızı uyanık, uyanıklığını bir kez daha kanıtlar sorularına devam ediyor: 'Karaoğlan eskiden yaşadı, Kartal Tibet olmalı...'

Birlikte gidyoruz; Karaoğlan'ın geleceği meydana... Saray sinemasının hemen altında, PTT nin yukarısında olan boşluğa...

Kalabalık mı kalabalık... Karaoğlan dediklerinin, ne Suat Yalaz'ın çizim ve yazarı olduğu Karaoğlan, ne de beyaz perdeye uyarlanmış Kartal Tibet olmadığını anlamakta gecikmiyoruz.

CHP genel başkanı Bülent Ecevit olduğunu anlayınca, 'Kandırıldık' küskünlüğündeydik. Bulunduğumuz mahal Elazığ ülkücülerinin bulunduğu mahalmış... 'Lan taş topla bana ver' diyenlerin haddi hesabı yoktu. 'O Karaoğlan olmasa da Karaoğlan adını almıştır' diye düşünerek, emir ve talimatlara uymaksızın ortamdan toz olduk.
Mitingin, taşlarla sopalarla çeşnilenmesi sonucunda, gökyüzünden gelen bir helikopterin Bülent Ecevit'i alarak gitmesiyle evin yolunu tutmamız bir oldu..