DERGİLERDEN ŞİİRLER

[yaprakunvar]

KARNE


Ben mektepliyken de çok silgi tüketirdim
Şıklardan en çok “hepsi” ni severdim
Doğrular boğardı beni
Hep yanlış yapmam bu yüzden belki
Tek doğrum gözlerindi onu da dört yanlış götürürdü
Geceler bilir geçirdiğim cinnetleri

Beni ağlatacak kadar bir acın varsa
Gel demiştim birilerine
Gelişleri kalabalık oldu hep bozgunuma milattır
Gözler bilir aktığım şehirleri

O günden beri matematiğim zayıf
Dört işlemden birine çarpılırım hep
Adım bölücüye çıktı bir zamanlar tutanaklara geçti
Dikenler erittim bedenimde de
Toplamdan bir gül çıkaramadım
Mizan bilir azaldığım demleri

Kirliydi sayfaları tarihi sevmedim hiç
Her savaşta yenilen bendim belki
Hiç teslim olmadım ama
Hiç merak etmedim Babil’in asma bahçeleri’ni
Yine de sevdim her ihtilali
Kan bilir aktığım nehirleri

Psikolojide panik - atak bir öğrenci oldum hep
Nerede bir çift kara göz görsem hala öyleyim
Kimse bilmez öldüğüm esmerleri
Taş bilir kırılan cevizleri

Coğrafyada iklimim yazlar sıcak ve kurak
Kışlar sert ve sensizdi
Ömür bilir öldüğüm mevsimleri

Ezelden zayıftır fiziğim zaten
Bu yüzden hep dayak yedim
Buna kadınlarım da dâhildir sağ olsunlar
Bende hakları vardır her birinin
Öyle öyledir kendimi dövmeyi öğrendiğim
Ten bilir çektiğim eziyetleri

Hayat zayıflarla doldurdu ömrümün karnesini
Her seferinde bozgunlara uğradım
Ve iyice anladım yenildiğimi



A.HİCRİ İZGÖREN


Yaratım Dergisi–2003

[yaprakunvar]

Fişek, Mermi ve Divit Meseli

 

Kimseler anlamadı

bir çift yorgun

Kanadın kuşu olduğumuzu

 

Belki ondandı

bu kadar yağması!

Sulu merminin!

 

Deldi! geçti gövdemizi

gölgesi, sebepli sebepsiz

Bin yerden çıkan… yağlı fişeğin!

 

Canı uçuran

koyu rengi mürekkebi!

gömleği közden,

Doluydu içi divitimizin…

 

O yüzden

alnımızdan aktı!

En kızgın rengi mavinin

 

Ne namlı kuzgun ne kınalı keklik!

bin azgın kasırgadan geçtik

Bir bulanık nehirden mi geçemeyeceğiz

 Ayşe Keskin


Mavi Ada Dergisi Nisan-2008

[yaprakunvar]

Su

susardım, bir sözcüğün ıslaklığına
nerede bıraksam dilimi. orada
kirpiklerimde bir suskunluk bulurdu beni
bir susuzluk arardı oysa. kendini
unutulmuş bulan bir susku, kurumuş
bir dudağa değince, çözülecekti su
bu yüzden unutmalı ama bilmiyorum neresinde
susamalı yaşamın ve nasıl susmalı!

Zafer Ekin Karabay

Varlık Dergisi

[yaprakunvar]

BAŞKA

sesinizde yalnızlık mı, orman mı
bana biraz benden bahsetseniz
serçeler uyanmadı daha
biraz daha gitmeseniz

kendime bulduğum adları söyleyemem
bir sokak vardı ama uzun bir sokak
ben size gelmiştim, ona akşam dediler
kurmalı bir saatin günahını alarak

bana ölüm çıktı, yaklaştım ona, öptüm
ağzımda yırtık bir geçmiş, yara, tuz
ben ölüm dedikçe evim oluyor
biraz da siz demeyin n'olursunuz

geçtim kedili eşiklerden,-hoş geldiniz ey acı
kapısız evlerden gelmişsiniz, buyrun susun
demek küçük yangınlara alışkın bu çocukluk
hep ardından gidecek o bomboş ruhun

o zaman pencereden sarkın akşam oluyor
bir köprü bir treni geçiyor ansızın
kulağımda bir ses, ama nedir söyleyemem
belki anısıdır yalan bir sözün


Selim Temo

Sincan İstasyonu, sayı 1

[yaprakunvar]

Belki Hepsi Sevda

baktım ki uyuyorsun akşam vakti
ne sevdalar unutulmuş ne anılar
seçiliyor yağmurlu bir gün
buğulu bir pencere camı
göğe açılan kapılar, seçiliyor
günün birinde inceliklerini yitiren
nobran şehir uzaktan çok uzaktan
yağmurlar yağmurlar yağmurlar
esmer çıplak ayaklı yağmurlar
yağmurların sesiyle uyuyorsun
kuşların uykusu belki hepsi
uykularını toplasam bir gün
birkaç uykusuza dağıtsam
uzar mı ömrün bir terliğin
ömrü gibi

baktım ki seçilmiyor yüzünde acı
usulca üstünü geceyle örtüyorum.

Ahmet Ada

Dize Dergisi

[Sanat Dedektifi]

SU MELALİ

Dereler! Derdiniz uğulduyor kulaklarımda…
Ellerimde ülkelerden çaldığım
Kuru sarısı baharlar.

İçinde bin yıllık uykusunu sürüyor kuşlar

Pencerelerin hüznünü sırtlanıyorum geceye karşı
Şairin çürüttüğü suyla demleniyor toprak
Yokluğun isi hiçbir yağmurun geçiremediği o karalar.

Dereler! Uğulduyor kulaklarımda derdiniz!

Boşaltsaydım sönük fenerlerimi göğsünüze
‘ Bu melâl bize fazla’ mı derdiniz?
Dereler! Bilmeden kaç karanfili kökünden ettiniz…



Elif Nuray

Delilerteknesi Edebiyat, sayı: 6