mehmet türkmen yazıları

[fatihyavuz]

GÖKYÜZÜ LALESİ


yağmurlar için yer açayım yağmalanmadan

yazılarım yazgıma benzer
sapankayalar oyuncağım/ hatırla
ne çok yıldızlar vurduğumu

notalardan örgü ördüm sarı saçlarına başakların
bamteli gibi yıprandım
yüzü ekşimiş ihtiyar korkuluk misaliyim

neden sis çöker aynalara
bilemezsin
ikiye bölünen kalemin sonucuyum

beni bırak rüzgarı satın al
lodosu tut heybende

yüzünde gölgeli ünlem
mavimsi gülücük

dilsiz mektup yolladım adresine ve yalnızlık kokusu
sevince açar gökyüzü lalesi

heykeller bile ağlayacak ardımdan
vitrin önü kedileri
Nene Hatun dağı, nilüfer ve gül
avuçlarında yatacağım terli toprağın

ölünce bir tek busen kurumayacak alnımda
her yanım toprak

seni hatırlatacak her şeye ihtiyacım var


nene hatun: erzurum'da bir dağ

Gökyüzü Lalesi...çok beğendiğimi ifade etmeliyim.Zehra Yenice de belirtmiş.Şiirde mümkün olduğu kadar "Gibi" edatından kaçınmalı...

Şiirle...

[mehmetturkmen]

Lamantini

                                    Gülşen'e

Şampanya renkli yapraklar yere düşünce
Ağaçları çıldırtan yalnızlığa bıraktı mevsim

I.
Diz çöktüm
Boynumu önüne hükümsüz koydum cellat
Efsunlu ve kanlı kılıcınla sula toprağı

Çünkü dokunacaktım
Tohum atacaktım haram tarlalara

Şeytan böyle istemişti

Kızgın mısın mavi elbiseli kadın
Bilsen arafta kaldığımı

Ağladım yoktun sen
Ağladım

II.

Dalga kıranlar kırdı boynumu
Damla olup düşmeden abis karanlığıma yakamozlar

Kanatlarında derviş kuvvetiyle uçuyordum çavuş kuşunun
Bulutlar iklim değişikliğiyle getirdi seni

Sırt üstü yatan bir kadın
Ardımı döndüm suskunluğuna
Sulamadım kurumuş tenini ahududunun
Sağımda buldum düşünürken seni
Yalnızlığına yatırdım

Hayalimde üstündeydim bulutunun
Yıldırımların kopacağına emindim

Girseydim çığlığın kulaklarımda yankılanırdı
Arzun göğe yükselirdi
Bir elmaşekeri gibi tadardın

Erirdi katı vücudun güneşin dokunduğu buz nasıl eriyorsa
Su olurdun, çağlayan olurdun, coşardın

Bakma bana öyle gizliden gizliye
Annemin yetiştirdiği saf çocuğum
Sen lamantini
Açıverseydin sineni, çağırsaydın sinene
Gelirdim bir dilim ekmeğe nasıl gidiyorsa veletler
Gelirdim

........... pişmanım……….
Keşkelerim…………………
Bin bir tane………………..
…………Şimdi …………….

Sana bir canan borcum var
Hadi bana evet de!

mehmet türkmen

[Berrak BEHRAMOĞLU]

Mehmet TÜRKMEN'in şiir dili, üslubu, hayatla kolkola imgeler varlayışı... Evet bu olgular okuyucuyu şiirine yakın kılıyor. Kutlarım.

Berrak BEHRAMOĞLU

[mehmetturkmen]

teşekkür ederim Berrak BEHRAMOĞLU

sevgi ve selamlarımla
mehmet türkmen

[Bahattin YILDIZ]

Sevgili Mehmet, merhabalar... Askerlik bitti mi, bitmemişse ne kadar zaman kaldı?... Selam, saygı ve sevgiyle...

[mehmetturkmen]

merhaba Bahattin Bey. Bitmedi daha. mart ayı sonunda bitiyor inş. herkesi çok özledim...

sevgi ve selamlarımla

[HBozkurt]

Mehmet Türkmen kardeşimin askeri sorumluluğunun kaldırılmasına az kalmış sanırım..günleri şiirle çiziktirmeye devam et çentik yerine
sevgi selamla

[mehmetturkmen]

Sancı
                         Aşkla atan kalbi ateş yakmaz
                         Giresun’a ve Lamantini’ye
Lamantini'ye
a.
Visal için duaya(.) çıkmalı
Toplayıp günahsız çocukları toplayıp
Diri bir ikindi sonrası
Ellerimizi asude gökyüzüne kaldırıp
Amin demeli sessiz dillerle
Kalbimde sen, yanımda günahsız çocuklar

(.)
gözyaşı dökmezsen ve titremezse kalbin
bulutlar / kül rengi bulutlar / açmazsa kapılarını
avuçlar yukarı bakar sadece

bu yerde, denizden uzak kar şehrinde
tren sesi hadi der / gel gidelim / kavuş istersen

Giresun’a
a.
ıslak kumlardan evler yapılır bazen uzakta
denizin susmadığı yerde
bir inci çıkar istiridyelerden

küçük bir ben vardır mavi denizin yanağında
güneşin ilk oraya doğuşunu özlemişim
Millet Bahçesinden limana bakarsın
Balıkçıllar, dans eden martılar
Uzun boylu kavak ağaçları
Fındık toplayan yaşmaklı kızlar vardır bahçelerinde

Gidelim der tren sesi
Gardan alır yağmura / denize / götürür

b.
dilsizim, suskun gözlerim gece lambasında soluyor
aynaya bakıyorum, kırılıyorum
çıplak ayaklarıyla üzerime yürüyor aynadaki yalan
cam kırıkları batıyor ayağıma
damarlarımdan adın çekilmiş
ana rahmindeki cenin gibi diri değil tenim
yüzüm ilk şeklinde değil
yorgunum
bir zamanlar beni besleyen şehri özlüyorum

Lamantini'ye
b.
ve seni
şiir defterimin her köşesine
ecnebi harflerle başlayıp dizeler yazdığım
gül çehreni, geceni, tenini

sen hiç yaz güneşinde üşüdün mü?

Üşüyerek dinliyorum
Dudaklarına
Sesine bakıyorum

c.
Leyla’nın emzirdiği aşkım
Gece gibi koynuna alıp büyüttüğü
Ayrılık günü gelince
Toprağa bıraktığı zamanım

Aşkla atan kalbi yakamaz ateş
Yakmaz cehennem

Kılabildiğim namazların ardından istiyordum seni

d.
kar yağıyor
ve gümüş renkli bulutların ardından
alaycı bir tebessümle gözlerime bakıyor güneş

korkuyorum
kar tanesi gibi beyaz sevdamın erimesinden

Giresun’a
Senden af dileyerek ve koşarak geleceğim şehir
Kollarını açmalısın
Ve Leylasız kalsam da kendini
Bana bırakmalısın

Tren sesi gidelim der
Gardan alır /yağmura/ denize götürür   

[Şeyda GÜNEŞ]

Sevgili Mehmet! Bu son şiirinde tren sesinden memlektten falan dem vurmuşsun, şafak yakın galiba... Sahi şafak mı deniyordu askerliğin bitmek üzere oluşuna...

Şeyda GÜNEŞ

[mehmetturkmen]

İki Bahar Sonrası

...................................Deniz’e
D.
Kelepçesiz kalkarken ellerim semaya
Aşkla okunmuş her duadan sonra
Dilimdeki bu âmin sana
 
Sarmaşıklarla ör[t]ülmüş surlar
Nemlenince gizli gizli
Sevda üstüne yazılmış tüm şarkılar sana
 
E.
Kalbimdeki bu ritimsiz dalga gözlerinden kalma
Merdivenlerden inerken basamak basamak
Islığımda ağır beste
                        ‘şimdi uzaklardasın’
Yüzümde durur zoraki bir sadaka…  
 
N.
Akşamüzeri vitrin önlerinde
Bir kuru bankta bulur mavi yeşil gözlü kediler
Yankılanır kulağımda Akdeniz rüzgârı sesin
 
Şizofren yelkovan on ikiyi geçti
Sokak lambasıyla titriyorum
Uy(u)sam, yüzüme ay[!] düşer

Yıldızlarımı örttü
Gökyüzünün kadrolu memuru bulutlar
Aynalarda yar ko(r)kusu

Gözlerine hüzün doğmuş bir çocuğun
Tablosu gibi nemli duruyor yanımda gri bulutlar
 
İ.
Duvardaki arabesk afişlere benzerken yüzüm
Asma kilitle pas tutup
Yosun bedeninden öpen bir ruhtur gölgem
 
Papatya falı bakar gibi yoldum
Aynı safa çiçeğinin turuncu kanatlarını
 
Z.
Dudağımdaki ney’le nefes verirken
Dilinden çıkan bu melalet nedir
Teyemmüm aldığım elimde gül acısı

Kararmış taşlarına sığındığım bu limanda
Gemici düğümümü çözüp abis karanlığında
Bir gece ceza olsun diye hapseden deniz
 
Satsaydın bir köle pazarında
Ruhsatsız yolcu benzetmesiyle iki bahar sonrasında

[Zeki Karaaslan]

Uzun bir aradan sonra Mehmet TÜRKMEN demlenmiş bir şiirle selamlamış bizi, ne güzel. Güzel bir şiir...

[mehmetturkmen]

aşk

 Bu gece cebimdeki kırık dökük; kağıt para gibi buruk ve eskimeye yüz tutmuş harfleri çıkarıp Seni hatırlatan yazılar yazmalıyım. Esrik harflerle ne kadar anlatılırsın bilmemekle beraber, denemeliyim. Çünkü unuttuğum bağbozumu zamanların anımsanması ve gözyaşı dökülmesi gerek. Yorgun ateşböcekleri gibiyim.

Bu gece kelebeklerle geçmeli izafi dakikalar. Onlar kanat çırpmalı ateşe ben elimi uzatmalıyım. Aşk ateşten gömleği giymek demektir. yakar. yanmaya razıysan giyebilirsin ancak.

-          Sevda derdim aşkın yoludur ki aşkın yolunu mu istersin yoksa Aşk'ımı?

-          Aşk için yaratılmışım. Razıyım…ben aşkı isterim. Ya Aşk ister mi beni?

Bu gece ney eşliğinde güneş ekseninde dönen galaksiler gibi dönmek istiyorum. Beni gören, semazenlerden sanmalı (ama değilim). Beni gören Şems talebeliğe alır mı?  Bir elimi semaya çevirip gökteki meleklerle elimi birleştirmek; Bir elimi toprağa çevirip (tez zamanda gelip) Seninle kavuşmak istediğimi söylemek istiyorum. Döne döne aşkı gökyüzünden alıp toprak tenime yerleştirmeliyim. Gayretli olmalıyım. Teslim olmalıyım. Kemiklerim terlediği gibi terlemeli bastığım toprak.

Benim göçüm dudaktan kalbedir. Asıl yuvam gönüldür. Memleketim, sılam. Hasretim, nefesim... Melekler, açın kapılarını mekanımın. Sen gir ve seninle bütün güzellikler girsin. Rahiyalar koksun. Güller, laleler açsın. Seni tanıtan her imge bayram etsin. Hazadide sarayım şenlensin. Dilim bülbül gibi söylesin. Beyhude, sarmaş dolaş, kekre yüzümde gonca çiçekler açsın.

  

Ağlamalıyım bu gece. Sadece Senin için. Sırf İbrahim’in büyük baltasıyla parçaladığı, peygamberimiz(s.a.v.)’in elindeki değnekle kabe’den attığı ve sonra insanlığımızın içinde şekil değiştirip tekrar yerleşen çıplak ve soyut putlara inat, Senin için ağlamalıyım. Ellerim semaya bakmasa da içim titreye titreye Seninle olmalı.

Haydi kabul et beni, bana aşk(ım) de… Seni aşk bildim her saniye…