Biliyorum suçluyum, kentin kirli suyuyum!

[cigdemünal]

                                                                        Biliyorum suçluyum, kentin kirli suyuyum!

"Annemin rahminde, kemiksiz, kan pıhtılarından bir et parçası iken dünyanın bu kadar küçük, insanların bu kadar acımasız olacağını anlatacak birileri yoktu yanımda, dahası ölüm denilen o anlamsız eğlencenin bir gün gelip seni kısa bir maceraya çağıracağını da bilemiyorsun. Doğmak ve ölmek bir sürpriz paketi gibidir hayatımın her dakikasında… Ne zaman doğacağım ve ne zaman öleceğim kestiremiyorum."
                      Ümit Ilgın Yiğit

Sevgili...
Bilseydin doğacağın dünyada var olan zihniyet dengelerini doğmak istemeyecektin.
Oysa sen olmalısın. Hep olmalısın.
Çaresizlik canımı yakıyor. Can çekişiyorum. Öyle bir duygu boğuyor ki beni, yazmış olduğun tek sayfadaki birçok aydınlık düşüncenden gözleri kamaşanlar korkutuyor beni aydınlık yanım. Yorumlayarak, gözlerine kızgın demirler batırırcasına yazıyı açığa çıkararak sana zarar verebileceğim düşüncesi ruhumu dişleriyle doğruyor.

Tahammülsüzüm bugün en olmayacak sevgili. Öfke doluyum her şeye haddimden fazla. Bir o kadar ağlamaklıyım. Değişmeli bir şeyler, korkmamalı, susmamalı, bir şey yapmalı. Çıkmalı bu işin içinden derken, diğer bir iç ses gırtlağıma yapışıyor, canımı söküp alıyor.
“Hayır, konuşmak ölüm sebebiyse, susmalı" diyor.

Üzgünüm Yazarım. Yapabildiğim tek şey sözcüklerimle bir duvar örmek etrafına. Bu yüzden kıvranışlardayım. Elim hiç silah tutmadı. Bilmedim hiç nasıl doğrultulur ölüm oyuncağı bir insanın şakağına. Nasıl "sus" olur konuşan bir dil bir satır darbesiyle, zorbalıkla.
Bunların hiç birini bilmiyorum, bilmeyeceğim de…
Ama korkarım sevgili; Ne zaman öleceğimizi öğrenmek zor değil artık.

Kırkikindi yağmurları yağsa, tam da mevsimiyken. Temizlese kaldırımların yabancı olmadığımız desenini. Yenisini çizmese kan emiciler. İşte böyle Şairim… Çocukça umutlar büyütüyorum şimdi avutmak için korkularımı. En olmayacak duaları uc uca ekleyip tanrısızlığıma armağan ediyorum. Nasıl olsa gerçek olmayacak bunların hiçbiri. Saflığıma doymuyorum her bir boşa çıkışında beklentilerimin.
Korkuyorum Konuşanım; boyum kadar korkuyorum. Korkmak ayıp diyenlere inat, yakışmaz diyenlere nispeten korkuyorum. Esmer tenine en yakışmayacak olanı en önce görmek korkutuyor beni.
Şimdi seninle birlikte “Dağları vuruyorum birbirine, bataklıkları engin denizlere çeviriyorum,” Yankısıyla kıyametler kopsun. Sabaha uyanamadan hep birlikte yok olalım diye. Daha iyisini de düşünebilirim tabii; dağların sarsmasıyla yeni güne kavuşabilelim diye. Engin denizlerde arınsın bu kirlilik diye.
Yahut hep birlikte boğulalım diye.

Dilinin en keskin ucunu öperim.

[cumali22]

Korkulu bir iç dökmenin güncesini okudum. Korkma sevgili Çiğdem! Kimler gitmedi ki? Yeri geldiğinde ölüme de hoşgeldin diyebilmeli insan. "En olmayacak duaları uç uca ekleyip tanrısızlığına armağan et, sen. Nasıl olsa boşa çıkacağını bilerek..." ve korkmadan karşılayacağını -bilerek- gülerek...
(Affedersiniz tırnağı unutmuşum)!

[cumali22]

YAŞAMA SEVİNCİ

Bütün güzel kadınlarını bu dünyanın
Sevdim, diyebildiğim zaman
Bütün kentlerini gezdim, denizlerine girdim
Ve artık bir tek taş kalmadı tanımadığım,
bir tek yüz, bir tek yer adı
Söylenecek bütün sözleri dinledim ve söyledim
bütün söyleyeceklerimi
Acının bütün uçurumlarına indim ve çıktım
sevincin bütün dağlarına
Bütün çiçekleri kokladım ve kopardım
bütün meyveleri dallarından
Ismarladığım yağmur, savrulmadığım yel
kalmadı...

Bütün haklı kavgalarında dünyanın
dövüştüm, diyebildiğim zaman
Okudum bütün kitapları, bütün şiirleri yazdım
Ve topladım bütün dillerin en güzel sözlerini,
sıraladım tek bir sözlükte
Bütün mayınları, bütün dikenli telleri
ayıkladım sınırlardan
Ve bir tek zorba çıkmadı önüme.
Bu dünyada acı çeken tek bir insan yoktur,
diyebildiğim zaman
İşte o zaman ölebilirim.

Toprağımda bir çığlık olur da büyür
yaşama sevincim...
Ahmet Erhan               -dan
size armağan!  

[cigdemünal]

Armağan etmiş olduğunuz değerli şair Ahmet Erhan'ın güzel şiiri bir nebze de olsa mutlandırdı beni.
Teşekkür borçluyum bu sebepten dolayı size. Şiir de ki beklenti hepimizin umududur. Ve ne acıdırki; bizler gözü açık gidecek olanlarız. Bu can acıtıyor Sevgili Cumali bey.

Sevgili'ye açık mektuptur "Biliyorum suçluyum, kentin kirli suyuyum." Sevdiğim bir ezgiden alıntıladığım başlık çok şey ifade ediyor bana. İnsan canını kategorilere ayırdılar. Renklere böldüler, Dillere, dinlere parçaladılar. Ölüm candan öte ırka hitap eder oldu. İfade etmiyoruz bizler hiçbirşey. Konuşan dilimizi lal eyliyorlar. Bu yüzden hiçbir önemimiz yok. Lanetlendik birilerinin dilinde bizim anlamlandıramadığımız sebeplerden. Suçluyuz her nedense, kirli suyuz yalnızca ölmesi heyecanla beklenen. Bu ölümler adına sloganlar atılan. Kutlamalar yapılan.
Bu yüzden en olmayacak/olmadık sevgili Ümit Ilgın'a sözcüklerden zırh bürümek amacıyla kalemimle işledim ince bir hırka. Çelik yeleklerimiz yok bizim. Dilimiz var. En aykırı bildikleri. Bu bizi koruyacaktır umudundayım. Korkum haksız değildir. Utancım hiç değildir bu korku. Acizlik konulamaz bu korkunun adı. İnsan canına verilen kıymetin diğer adıdır çünkü.
Sevgi ve Saygımla