The Purple Rose of Cairo- Yelda Karataş- DENEMELER

[YeldaKaratas]

- Gerçek olmayı öğrenebilirim

Kahire'nin Mor Gülü

Nasıl gerçek olunur üzerine ilk deneylere başladığımda reddedilmeyi göze alabileceğimi hiç düşünmemiştim.

Bir kuyunun dibinde Yusuf gibi kalmanın efsanelerden süzülüp geldiğini bile bilmiyordum.
Kara bakraçlarıyla bir arada hatta bir diğeri olmadan yaşayamayanların korosunda sesim çok kısıktı önceleri.

Gerçeğin sert kayalarından atlamanın sadece başa ve bedene değil, ruha da ne denli zararlı olduğunu anlamam için, önce Oskar Wilde, sonra Dostoyevski ve çok sonra Kafka ile tanışmam gerekti...

Bu üçlü çemberin ortasına çok civan mert gerçeksizleri aldım sonra : Başta Camus, nedense en hüzünlü o gelmiştir intihar meselesinden olmalı. Ama Zweig da öyleydi. Zweig hüznünü altın tepside sundu.
Camus ince bir alaycılıkla... Caligula ile tanışma isteğimi ve Veba'ya direnebilen bir sevgim olduğunu ondan öğrendim.

Sonra, Kawabata ve onun sonsuz çay saatleri: Bin Beyaz Turna.

Mor suretlerin  gerçekleşemeyeceğini  ve Uykuda Sevilen Kızlar'ın nasıl bizden öte çağlara erdiğini anladım...

O zamanlar Kuğu'nun Ölümü'ne ağlar mıydım.
Evet ama sanki bir burgacın içinde yarım yamalak dönerek.

Yalan olmak öğrenilmiyor ki; herşey yalan.
Gerçek olmayı öğrenmemeli insan: Selim Işık gibi...

Yelda Karataş

Kahire saatiyle: gün dönümü

[YeldaKaratas]

Gerçek öldürücüdür.
Yalan geliştirici.

Birbirimizin gözünün içine bakarak hala varlığına yokmuş gibi davrandığımız  genelevlerini saymazsak daha kaç  yalanın içinde gerçek gibi duran gönülleriz.

Ölüm tek gerçeğimiz, öğrendik tamam, kaçacak delik yok.
Ama, evren varolduğundan beri hiç değişmeyen üç kuvveti maddenin niye değişmiyor sorusuna yanıt yok!

Ölüm öncesini bilebilir miyiz ki birbirimizi yaşatalım.
Ölüm korkusu değil belki de bazılarının tanrısını yaratan; öncesi, çok öncesi; gerçeğe duyulan korku.


Zaman: Kahire saatiyle yine mor

[cumali22]

Seviyorum seni yalanlar içindeki güzel gerçek!
Kaleminden dökülenleri seviyorum.
Kahire saatiyle zaman yine siyaha çalıyor!
Ben örtmenimin insanî geniş ufkunu seviyorum.

[YeldaKaratas]

Seviyorum seni yalanlar içindeki güzel gerçek!
Kaleminden dökülenleri seviyorum.
Kahire saatiyle zaman yine siyaha çalıyor!
Ben örtmenimin insanî geniş ufkunu seviyorum.

Beni kahreden şey; senin bana yalan söylüyor olman değil, benim artık sana inanmıyor olmamdır
diyor sevgili nietzsche ...

İşte o sen hiç kimseye döndüğünde durum çok fena cumali; kahirenin mor gülü ne kadar yalnız değil mi?

Gerçek olmaya bile razı... Yalanı bilmiyor çünkü!

zamansız madde yokmuş; zamanını seçebilen madde var mı?
Ne dersin cumali; güneş ufuktan ne zaman doğacak ki yürüyelim!